Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ma`am, anyone will offer their seat to you. 女士，每個人都會給你讓座。Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca.

Andrew Alexandre Owie

Przez Andrew Alexandre Owie
w Zabawy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Andrew Alexandre Owie

Andrew Alexandre Owie

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@violetta Proszę wybaczyć, droga pani, że nie odpowiedziałem od razu. Okno dla zapisi tekstu nie otworzyło się. Prawdopodobnie chwilowa usterka techniczna. Ale można było zamieścić zdjęcia. Dlatego komunikowałem się ze wszystkimi i z panią osobiście za pomocą obrazów. A na tych zdjęciach są bohaterowie mojego ulubionego serialu telewizyjnego z Danii, Badehotellet (Hotel nad morzem). Jeśli pani nie widziała to polecam. W tej serii nie ma nic poza relacjami, a jednak wciąga i nie chce się rozstawać z jej bohaterami. Ach, jak bardzo chciałbym być wśród nich, być jednym z nich. W serialu jest dużo światła, morze, lato, wydmy. Absolutne minimum potrzebne do szczęścia.

 

 

Edytowane przez Andrew Alexandre Owie (wyświetl historię edycji)
Andrew Alexandre Owie

Andrew Alexandre Owie

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

"Ma`am, anyone will offer their seat to you. Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca".

 

This is a rare genre of single-line poem, as capacious as a capacitor, polysemous and ambiguous. To rzadki gatunek wiersza jednowierszowego, pojemnego jak kondensator, polisemicznego i dwuznacznego.

 

 

 

 

 

Edytowane przez Andrew Alexandre Owie (wyświetl historię edycji)
  • Andrew Alexandre Owie zmienił(a) tytuł na Ma`am, anyone will offer their seat to you. 女士，每個人都會給你讓座。Proszę pani, każdy ustąpi pani miejsca.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myszolak
      Flauta

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @A.Between Ja widzę w wierszu opowieść o strachu przed działaniem, o pozostawaniu w swojej wyobraźni bo tylko tam jest bezpiecznie i uczucia są pewne. Strach przed tym, że gdy uczucia zostaną skonfrontowane z rzeczywistością, magiczna bańka pęknie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Na końcu przychodzi refleksja, że ten piękny stan wywołany myślami w końcu i tak się wyczerpie i zużyje, a czas na działanie minie i podmiot zostanie z niczym.   Tytuł "Flauta" też jest niezwykle ciekawy i znaczący, musiałam sprawdzić jego znacznie (Flauta – określenie żeglarskie oznaczające brak wiatru.) Bardzo pasuje do treści wiersza, gdzie unika się wiatru, czyli prawdziwej relacji, pozostając we własnej głowie, gdzie wszystko jest pod kontrolą.
    • Pisarzowiczka
      Dehumanizacja

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      Alex do wojska czuł powołanie. Trzeba się bronić – czasy wątpliwe. Gdy wyszkolonym wojem się stanie, wróci pewniejszy, z nowym paliwem.   Tak się złożyło, że go przyjęli do całkiem nowej, ważnej jednostki. Włosy zgolone, mundury w bieli, rękaw obcisły, spodnie do kostki.   Trening od piątej aż do wieczora. Alex wciąż ćwiczył, strzały oddawał i chociaż padał, gdy przyszła pora, rad był, że co dzień rośnie mu wprawa.   Gdy się dowiedział o nowym planie, nie mógł poradzić sobie z dreszczami. Nie miał pojęcia, że mordowanie przyjdzie mu ćwiczyć z androidami.   Bał się niezmiernie, bo te roboty były najnowszej wręcz generacji – niemal jak ludzie. Nie miał ochoty czynić tak chłodnej eksterminacji.   Wszczęli ćwiczenia na poligonie. Szwadron robotów był dość pokaźny. Alex, napięty, w samoobronie strzelił w sześć twarzy, wrogich i strasznych.   Chociaż krzyczały, nie miały ducha. Łzy były sztuczne, krew podrabiana. Gdy Alex ujrzał kable w ich brzuchach, przestał się martwić. Walka udana.   Twarze robotów uległy zmianom. Widział cywili niosących szable. „Strzelać we wroga!” – tak mu kazano, Alex więc strzelał, patrząc na kable.   Przestał przejmować się ich krzykami. To algorytmy krzyczeć im każą. Choć tak prawdziwe, są robotami! Kto by się martwił ich sztuczną twarzą?   Po dwóch miesiącach strzelał w każdego. Nawet przed dziećmi nie miał oporu. Nadal podziwiał kunszt robociego, tak realnego w swym fałszu tworu.   Wreszcie czas przyszedł na test końcowy. Nocą wysłano ich gdzieś na misję. Alex był silny. Czuł się gotowy. Dzisiaj zachwyci swoją komisję.   Plac boju bardzo był autentyczny. Razem ze swoją grupą żołnierzy wybił robotów zastęp dość liczny. Patrzył, jak ciało na ciele leży.   Tylko, cóż… czegoś mu brakowało. Zajrzał na brzuchy, wejrzał w ich lica… Nie ma kabelków! To ludzkie ciało! Chociaż właściwie… co za różnica?   Człowiek czy robot… Oba prawdziwe. Alex powrócił do swojej bazy. Test zaliczony. Uczcił to piwem. Jakie następne będą rozkazy?
    • bazyl_prost
      kolejny dzień

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @andrew coś jak mój wiersz grząskie piaski? może i tak 
    • andrew
      kolejny dzień

      Przez andrew · Opublikowano

      @bazyl_prost piasek jak myśli...
    • andrew
      droga ... do jutra

      Przez andrew · Opublikowano

      @bazyl_prost Kasjopeja ma urok 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...