Zgłoś

@iwonaroma Tak zauważyłem różne wypowiedzi na forum i chyba aktualnie rymujący są w natarciu. Pomyślałem, że dobrymi intencjami piekło jest wybrukowane, więc napisałem to jako próbę zakopania topora.

@Migrena   Gigantyczny, brutalny świat i ludzkie ciało jak "pergamin na turbinie" - świetna nieproporcjonalność. A podmiot liryczny jest pazerny na istnienie - chce chłonąć świat ale jego biologia stawia opór.   Im więcej widzimy i czujemy, tym bardziej czujemy się rozrywani od środka. Świat w tym wierszu jest fizjologiczny, gęsty i lepki. Nawet deszcz pachnie „świeżo rozkopanym grobem”. To turpiczne obrazowanie.   Czas w tym utworze nie płynie spokojnie. On „wlewa się do gardła jak wrzący ołów”.   Pamięć to wysypisko „zużytych luster”. To sugeruje, że każde wspomnienie jest zniekształcone, bolesne i zimne.   Wiersz jest niesamowicie dynamiczny- wyje, przebija, parzy, rozsadza, tętni. Mieszanie zmysłów sprawia, że czuje się ten tekst fizycznie na skórze.   To gęsty, duszny i świetny zapis egzystencjalnego nienasycenia.

Świetne ;) 

@A.Between   To brzmi jak manifest ciszy. Jak instrukcja dla tych, którzy nie chcą już walczyć z hałasem, tylko po prostu wyjść. Czasami też chcę odłożyć ludzi na parapet jak klucze. I iść tam, gdzie nic nie jest sfinalizowane. Piękny wiersz! :) 

@andrew   Piękne, że Bóg tu nie wymaga doskonałości na starcie. Nie czeka, aż będziemy gotowi - bo wtedy czekałby wiecznie. Przychodzi z pokorą, nie z oskarżeniem. Bóg jest Miłością, otwieram i serce, i duszę.  Pozrawiam. :)