Muza i płomień

[yaxa]

 

 W nocy pochmurnej i nocy cichej

Król mroku zasiadł na tronie

 I wyje lamentem płaczliwy wicher

Nagle obudził się płomień.

 

 Z nim burzyła ciemność i blask powstał nowy

Poczuł swój żar i znalazł cierń brzozy

 I spostrzegł że nagi się pali od stóp aż do głowy

We wstydzie zakrył się ciepłem od Muzy.

 

 Rozbrzmiała muzyka i zagrał walc wolny

Tańczył na cieniu i jaśniał na wosku

 Już rozgrzał w sercu chłód swój frywolny

I tańczył na świecy z żywotem na włosku.

 

 Krok mu umykał i knot palił się rzadziej

Obawiał się czerni i końca wydarzeń

 W czerwień zamienił, by tańczyć mógł dalej

I dogasł już obrót i podmuch go karze.

 

 Bo Muza, jak świeca, dawno wygasła

I wosk się w czas stopił.

 Cisza swym szmerem tylko rozrasta

I deszcz tylko spod powiek zakropił

 

 I teraz ciemno. tak ciemno...