Wędrówka

[Mafi84]

Gdy górskim szlakiem wędruję
To mój umysł cisza obejmuje
Wszystkie troski zostawiam za sobą
I wędruje naprzód górską kamienistą drogą
Czasem cisze przerwie śpiew ptaka
Czasem odgłosy upływającego lata
Gdy samotnie podążam szlakiem
To rozmawiam z siostrą ptakiem
Lubię przesiadywać na kamieniu
Przy górskim strumieniu
Słyszeć szum i odgłosy lasu
I na górskim przesiadywać pastwisku
A gdy na szlaku samotną spotkam kapliczkę
To przystanę pomodlę się chwilkę
Pomodlę się za tych, co góry pochłonęły
Ale również za tych, co góry kochają
I swe życie za nie oddają
Za tych, co ludzkie życie ratują
I nic w zamian nie otrzymują
Gdy natomiast potknę się i upadnę
To z uśmiechem na twarzy powstanę
I powędruję dalej

[Nula Brzoskwinia]

i, ale ,gdy..... co za dużo to niezdrowo. Wiersz mi się zupełnie nie podoba. Przypomina raczej kartkę z pamiętnika niż wiersz, gubisz często rytm wiersz... no i te rymy.......dobra, ich nie skomentuję...

[Quimeen]

Fatalnie, rymy gramatyczne rażą. Brak rytmu.
Wszystko to naciągane, infantylne.
Zero ciekawych metafor.
Cały wiersz trąci o banał.

Polecam na razie odejść od rymowania. Następnym razem nie pisz tak dosłownie wszystkiego. Postaraj się o ciekawe metafory, nie wytarte zwroty.
Czytaj więcej wierszy znanych autorów i ucz się, ucz.
Bo sama krytyka za dużo nie pomoże.

Pozdrawiam.

[Irma]

ojej kompletna porazka. komiczny i tagiczny jak nowa nescafe - 2 w 1. pewnie jestes jeszcze mlody wiec pracuj, pracuj i czytaj.
Pozdrawiam, Paula.