-
Ostatnio w Warsztacie
-
bazyl_prost 957
Jak tu coś stworzyć? Do tego potrzebne jest drzewo, drzewo wspomnień, życia.
Wiadomo drzewo potrzebuje światła , dzięki któremu i biochemii rośnie. Jakoś tak żywo.
Teraz to tylko iglaste rosną , liściaste pogubiły liście. Pogubiły liście , jak co roku i jak co roku znowu je odzyskają.
Jeszcze nie . Jest zima i mało się dzieje w przyrodzie wszystko śpi zahibernowane.
Mało ruchu i zmarznięta woda nie sprzyja dobremu samopoczuciu, chyba że ma się sanie albo narty.
Zima , jak gdyby zastój życia, chociaż i tak jest dużo roboty.
Życie jest , mimo zimy, chyba że jesteś Muminkiem , wtedy śpisz i śnisz .
Spać i śnić to dość trudne dla człowieka mózgowego . Piszą że mózg generuje obrazy . Ciągle nie wiem jak to możliwe.
Przestrzeń i czas to tylko. Koincydencje wody. Nowy wymiar.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 91 odpowiedzi
- 1 568 wyświetleń
-
- 55 odpowiedzi
- 1 036 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 286 wyświetleń
-
- 51 odpowiedzi
- 840 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 595 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Bardzo ładne :) -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
musiałem odejść w stronę swojej bezlitosnej ultima thule na antypodach języka żebyśmy nie stawali się powoli dla siebie kamieniami u szyi krzywymi lustrami, słowami niczym strzały z bata nikt przecież nie zawinił że ty wybrałaś nietykalność snu a ja ocieranie potu z czoła i ból ramion zmęczonych nadmiarem rzeczy konkretnych już nie mam prawa wiedzieć co skrywa twoja cisza ale przecież nadal jestem choć nie czujesz już na szyi mojego oddechu i nawet teraz nadal chciałbym się o ciebie zatroszczyć jeśli trzeba przeprowadzić cię przez to rozstanie najdelikatniej podać ci dłoń bo może drżysz przed pierwszym odcinkiem ścieżki na której kamienie i ciernie będą toczyły spór o twoje serce później przeniósłbym cię na rękach ostrożniej niż jednodniowe jagnię przez zbutwiały most nad rzeką pamięci co do samego końca nie potrafi odpuścić i wziąłbym na siebie ostatnie wizgi ścigającej nas ulewy a dalej pójdziesz już sama czułą łąką skrajem lasu brzegiem jadeitowego jeziora znikniesz za migotaniem mgieł po kolana w ciepłych plątaninach kostrzew i tymotek uniesiesz się na skrzydłach z zielonej organzy nad spokojem polnych kwiatów utkanych w konstelacje oznaczające nowy lepszy czas odlecisz aż za balsamiczny horyzont z twoich najmilszych obrazów tam gdzie wieczorne niebo z ziemią splatają się w ukojeniu -
-
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@vioara stelelor Twoje słowa zostają w głowie, dziękuję :) -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@aniat. Ten wiersz naprawdę działa. Jest w nim coś kruchego i ulotnego, a zarazem pulsuje napięciem i pożądaniem. Słowa trafiają w zmysły i w wyobraźnię , delikatność bieli kontra drżenie ciała zostaje w głowie długo po przeczytaniu.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się