Niemy wrzask

[Krogul88]

Cichy krzyk w oddali słychać,

Choć wargi zamknięte i skryte pozostają,

To niemy wrzask w duszy kłuje jak nóż,

I rozdziera serce na kawałki po kawałku. 

 

Głos, który chce wyrazić to, co w sercu gra,

Lecz nie ma słów, które mogłyby to ujarzmić,

Pozostaje tylko cisza, która rani duszę,

I przypomina o bólu, który w środku drzemie. 

 

Niemowa, która mimo wszystko woła,

O miłość, którą trudno mówić,

O miłość, która rani, a zarazem uzdrawia,

O miłość, która tkwi w nas, a my jej nie potrafimy wyznać. 

 

Tęsknota, która drga w sercu jak liść wiatru,

I chce krzyczeć, i podnosić głośniej swój głos,

Lecz niechcący milczy, i pozostaje tylko niemym wrzaskiem,

Który przypomina o tym, żeby docenić to, co już mamy. 

 

Bo niemy wrzask to wołanie o uwagę,

O poczucie spełnienia i bezpieczeństwa,

A my, kiedy tylko wysłuchamy jego dźwięku,

Odkryjemy, że w naszych sercach skrywa się ogromna moc. 

 

Daniel Krogulecki