Biała Dama

[Kadath]

Zdecydował się i wyszedł jej naprzeciw
Jak to w lutym, mróz przeszywał go do kości
Powiedziałbym, że czuje się niebiesko
Jednak kiedy się z nią spotka, wszystko się zmieni

W południe dotarł do wyznaczonego miejsca
W jego dłoni zagościł odpalony papieros
Szare myśli jak włóczka kłębią mu się w głowie
Pragnie wpaść w czułe objęcia swej ukochanej

Chociaż czas mija, nie traci nadziei
Wie, że kiedyś nadejdzie, w końcu się zjawi
I choć odmarzają mu dłonie i stopy, da radę
Słońce zaszło za horyzont, nastał wieczór

Nagle w świetle ulicznych latarni ujrzał Białą Damę
Tańczyła zgrabnie ze spadającymi śnieżynkami
Choć każdy krok rozrywał zamarznięte ścięgna
Znalazł się przy niej, wpadł w jej objęcia

Delikatnie ułożyła go na białym puchu
Wyszeptała słowa które zawsze chciał usłyszeć
Ucałowała w zaczerwieniony policzek
Gdy już zasnął, odeszła

[Rafael Marius]

@Kadath

To pewnie będzie o bezdomnym, który zamarzł.

[Kadath]

@Rafael Marius zgadza się 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to cieszę się, że trafiłem z interpretacją. Ładnie napisane, wzruszająco, jak dla mnie.

Znam wielu bezdomnych. To i temat mi nie obojętny.