Historia edycji

@orkan11 niby nie warto poświęcić słowa, a tu poświęcono aż osiem wersów... i tak to już jest w życiu poety :)

Kraina przypomnień   Szczyty – platynowe przed burzą. Sztukaterie pod grynszpanowymi gołębnikami. Białe, warstwowe francuskie ciasto.   Pod poziomkową, przygaszoną purpurą, w szarym deszczu.   Afisze, reklamy na grzybowych nóżkach... Jak pachnie kapusta w beczce w drewnianym, wiekowym warzywniaku?   Dym z kominów, stara sepia, bajaderka z cukierni na rogu... Mnemosyne.  

Jak morskie bałwany, piękne a niszczące, uderzasz w me serce wspomienia tysiącem.   Uderzasz i niszczysz, przestałaś budować. Nie warto więc zatem Poświęcić ci słowa.       

@Berenika97 Dla mnie to podróż do krainy mądrości, dobra i spokoju, gdzie człowiek może odnaleźć uniwersalną część siebie, niepodatną na wszelakie perturbacje współczesności. Ja taką odczułem niegdyś w Jerozolimie, jak przed niemal pół godziny przebywałem sam przy grobie Chrystusa. Na zewnątrz słychać były dochodzące spoza miasta strzały, a był to czas którejś intifady. Turystów nie było, jedynie trochę pielgrzymów  w mieście.  Gdy dochodziłem do pomieszczenia, gdzie znajdował się grób, widziałem stojące w gotowości izraelskie żołnierki z pistoletami maszynowymi wycelowanym przed siebie, a że szedłem sam przez plac, były wycelowane we mnie. A potem ten spokój w środku.  Pozdrawiam, nie wiem czy Twój wiersz o tym, ale znasz moje refleksyjne off topy:).  

z jednego żebra w trawie i rumianku  biała wstęga   w zapachach wszystkich kwiatów  drgnęła onieśmielona  biciem serca    w otwartej krynicy poezją obejmuję ciszę  tajemnicy   początku i końca tam gdzie będziemy wracać  pierwszy motyl   zakwitł na niebie