Zgłoś

czytam do kawy, uśmiech pod nosem bo lekko, a jednak z cieniem, bo niby kwiaty, kolory, radość zmysły nie mogą się przejeść   i tak to bywa - słowo rabatka rośnie, zachwyca i cieszy wreszcie przychodzi z ciężką maszyną wycina i chce kaleczyć   więc pisz jak czujesz, bez oglądania na mody i ich kaprysy bo nawet w bardzo pięknych ogrodach znajdziesz to na co nie liczysz  

mam na wyłączność kubek a jednak gdy dotykam ciepłej porcelany czuję pod palcami zimną fakturę obcego przedmiotu znosimy do gniazda rzeczy wierząc że ciężar materii zakotwiczy nas w świecie mówię „moje” lecz usta wypluwają cudze myśli kroczę po ścieżce która nie pamięta moich kroków ciało odrzuca to świetnie umeblowane kłamstwo błaga o ucieczkę z muzeum podpisanych eksponatów patrzę w stronę wyjścia zostawiam kubek na stole.  

@lena2_   najciaśniej siedzi to co nie ma szwów.   sumienie nie daje się spruć, więc człowiek próbuje spruć siebie.   super:)

@Berenika97 tak płacz to już ulga, nawet jeśli tylko na poziomie emocjonalnym. Ból bez ulgi staje się udręką. Dziękuję za celny kometarz.

@Achilles_Rasti   Otwarcie "Nie ma mnie , gdzie ja jestem" to  zderzenie - gramatycznie paradoksalne, emocjonalnie bardzo precyzyjne. Opisuje stan dysocjacji, wyobcowania z własnej obecności.  "słońce ogrzewa myśli uczucia wypala" -  to piękny  wers wiersza - słońce robi dwie rzeczy naraz i są sprzeczne. To jest prawdziwy obraz poetycki.   Pozdrawiam.