ś w i t e z i a n k a

[anetzka]

Książe milczenia wraca myślami do tamtych czasów...

Jednak to nie przywróci ci życia Madonno z rosy...
Puste jest oblicze Twojego ciała
Splątanego
Tajemniczą nicią kłamstw

Na łamach polnej łąki,
Wtulona w trawy
-milczysz..

Łącząc się
Z Nim
w miłosnym uścisku
l e t n i e j b u r z y...

Prowadzona
przez synów brzozy
karcisz
wszystkich niekochanych
sama będąc jedynie
kolejnym kaprysem swego wybranka

I umierasz
Tak jak przystało
Na kochankę
szatańskiego wybryku natury

A w ramionach śmierci
powtarzasz w kółko
to słowo
wciąż jeszcze przynoszące ci ulgę:
- K O C H A M

[Coolt]

Brawo, mi się spodobał, ze względu na klikamt, treść, poszczególne epitety i metafory :)
Odnajduje się w nim.

Mam jednaj zastrzeżenie co do tytułu. Nie lubię jeśli ktoś stosuje już znane tytuły, zwłaszcza te bardziej wyczukane niż Sen, Marzenie...
Zawsze mówiło moje serce,iż tytuł jest wyróżnikiem całego utworu, świadczy o nim, dlatego powinien być oryginalny.
To tylko moje zdanie