żyjąc w bólu

[Gizel-la]

przewlekły ból ogranicza percepcję

człowiek cierpiący,

z poczuciem krzywdy

i winy

nigdy nie obejmie świata w całości

i nie zauważy

mało istotnych dla niego

szczegółów tego świata

Edytowane 2 Sierpnia 2022 przez Cor-et-anima (wyświetl historię edycji)

[Radosław]

@Cor-et-anima Ciekawa myśl, ale czy jest regułą? 

[Rolek]

@Cor-et-animaPowtórzę za klasykiem, którego wszyscy znamy;

"Jestem za, a nawet przeciw". Pewnie tak bywa jak napisałaś. Ale z drugiej strony, pamiętam, jak będąc malcem, dzięki interwencji stomatolorzki, przestał mnie boleć ząb. To jedno z najmilszych wspomnień z dzieciństwa. Więc, gdyby nie ból, to nie miał bym tego wspomnienia?

[Gizel-la]

@RadosławZ mojego doświadczenia i własnych obserwacji - przewlekanie się procesu, jakim jest cierpienie - wywołuje takie właśnie efekty.

@Jacek_KMiałam na myśli nie ogół, lecz jednostkę...

Oczywiście, że wojna dla społeczeństwa to zarówno dramat jak dodatkowy napęd - bodziec, który zmusza do podejmowania pewnych działań, ale człowiek-jednostka, którego coś niszczy od wewnątrz, wywołuje u niego ból  fizyczny/ psychiczny, z nikłą szansą - w jego mniemaniu - na poprawę, naprawdę koncentruje się głównie na tych doznaniach. Bo nie ma na nic innego sił...

 

dodałam w pierwszym zdaniu słowo "przewlekły" - może teraz ta myśl będzie bardziej klarowna

 

Dziękuję za odwiedziny:)!

@Rolek Jasne, ale nie takie cierpienie miałam na myśli. Wyjaśniłam powyżej i już poprawiłam tekst:). Faktycznie, moja niedoróbka spowodowała spaczenie przesłania :)

Dziękuję za komentarz!

Edytowane 2 Sierpnia 2022 przez Cor-et-anima (wyświetl historię edycji)

[Rolek]

@Cor-et-anima Wiem o co Ci chodziło. I tutaj masz rację. Ale, idąc głębiej, ból to zło. A bez Zła, nie byłoby Dobra. I jeszcze co z ascetykami i twierdzeniem, że ból uszlachetnia? Jeszcze myślałem, że wspomnę o masochizmie, ale to chyba inna bajka. Chociaż? Widzisz, poruszyłaś wierzchołek góry lodowej...

[Gizel-la]

@Rolek Asceza to świadome wyrzekanie się dóbr i wygód tego świata. To pewnego rodzaju misja. Świadomie podjęta misja. Myślę, że takie osoby są szczęśliwe, dlatego, że osiągają cel, który sobie założyły. To daje dodatkowy napęd do kontynuowania takiego stylu życia. To trochę jak wyzwania podejmowane przez sportowców ekstremalnych, himalaistów. Choć balansowanie na granicy życia i śmierci w odniesieniu do osiągnięcia pojedynczego sukcesu wydaje się nieść za sobą - zwłaszcza dla przeciętnej osoby - zbyt duże ryzyko, w stosunku do korzyści.

Myślę, że co innego celowe  i zamierzone cierpienie, a co innego cierpienie, którego spadło na człowieka bez jego woli. Z drugiej strony pojawia się pytanie o pewne predyspozycje do podtrzymywania tego niechcianego cierpienia.  U wielu osób  - pomimo ewidentnych możliwości wyjścia z "kryzysu" - nie pojawia się chęć ucieczki. Tkwią, przyrośnięci do ciężkiej i niekomfortowej rzeczywistości, jakby zatracili wszelkie mechanizmy samoobrony. Nie działa instynkt samozachowawczy. To właśnie takie sytuacje miałam na myśli, pisząc te kilka zdań...

 

Faktycznie - wierzchołek góry lodowej...:)

Dyskusja z pogranicza neuropsychologii i filozofii:)

Pozdrawiam!