Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przedsiębiorca

jan_komułzykant

Przez jan_komułzykant
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

Uwielbiam ostatnie zdanie:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

„Gul” i „łyk” to synonimy, więc jest tutaj wiele sensu poetycznego. Może autor pociągnął kilka guli pisząc to?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

1
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wszystko prawda, z tym że od razu muszę się przyznać do przejęzyczenia, które popełniłem. To nic takiego, bo obie formy są w użyciu, ale moim zdaniem lepiej brzmi jednak, że - "gul skacze", co sensu nie zmienia. Dlatego poprawiłem.

I teraz najważniejsze. Jest jeszcze jedno znaczenie słowa "gul", ale w połączeniu z czasownikiem właśnie. Być może słowo to i wyrażenie zarazem pochodzi np. z warszawskiego slangu, więc może być ogólnie wszystkim nieznane, ale tego pewny nie jestem. Ja tłumaczę je sobie tak:

Gul, czyli przełyk (a tuż obok tętnica szyjna) - "skacze", "dyga" (gdy podnosi się w niej ciśnienie) zazwyczaj ze zdenerwowania. Kondycja autora natomiast związku z piciem w tym przypadku żadnego niestety nie ma.

Nie ubolewam, wyjaśniam. I to właściwie byłoby na tyle. Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam.

staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

@jan_komułzykant Akurat ze wstydem muszę przyznać, że słowa „gul” nie znałem i posiłkowałem się słownikiem mowy potocznej. Znałem natomiast inne słowo, „grzdyl”:

— Daj grzdyla! — mówiło się do kumpla pociągającego z butelki.

 

„Gul” w sensie łyka nie ma tutaj sensu, ale w sensie przełyku to oczywiście co innego.

 

Nigdy za późno na naukę i tak to jest pięknie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1
  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...