AVALON cz. 4

[Wielebor]

 

Jormungand pożera swój własny ogon,
Ciągle i ciągle, wszystko się powtarza,
Lato po zimie, zima po lecie,
Życie po życiu, fala za falą.

 

Cały cykl świata w jednym się mieści,
A jednak nadal nie znamy tej ziemi,
Ciągle i ciągle nas zaskakuje,
Mimo naszego głodu poznania.

 

Może to dobrze, bo nadal zostaje
Dla nas otwarta księga Ziemi?
To tylko nam, małpom, wciąż się wydaje
Iż wszystko już o niej wiemy.

 

Jednak ciągle jeszcze nas zaskakują
Okoliczności, zmienne-niezmienne;
Kiedyż się walec historii przewali
I zapanują znów wieki ciemne?

 

Toż to na serio cud, że żyjemy,
Iż nie zalała nas hołota z Azji rodem;
Czekajmy jeszcze, a nuż się pojawi 
Ten wyczekany, wyśniony Nikodem?
                          Warszawa, 4.03.22