Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Dziękuję wszystkim, tylko się nie bijcie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Jacek_K To gra słów nie ma co tak analizować. Niedopowiedzenie jest w haiku dobre. Również właśnie w ten sposób, trochę abstrakcyjny.

Sen obudzić, obudzić ze snu spojrzeniem. Jak weźmiesz to 0 1 jak komputer to jest niemożliwe. To podkreśla czujność wiewiórki. Haiku to dosłownie żartobliwy wers, forma żartu subtelnego, czy takiej gierki jest dobra.

To właśnie ma dać do myślenia, interpretację na swój sposób.

Edytowane przez Andrzej (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Jacek_K ależ Jacku zupełnie nie o to mi chodziło. Poczułeś się urażony to przepraszam. Napisałem to celowo, przykro mi ale uważam że to żaden błąd. Rozumiem że masz większe doświadczenie w pisaniu haiku. Możesz przyznać się do błędu, tu masz rację, odwagi.

Gość Natalka16
Opublikowano (edytowane)

@Andrzej To świetne haiku w bardzo dobrym technicznie stylu. Pozdrawiam :)

Przypomina mi to haiku inne świetne pisane przez poetów wyróżnianych na konkursach. Zachowane kireji i kigo. Co też warto zauważyć.

 

Ryszard Błaż

 

"wyjrzało słońce
wróbel w kałuży spija
swoje odbicie"

 

I nagroda w konkursie "Wiśnie i wierzby

 

"przydrożny bar
patrzę jak mgła połyka
samochody"

Roman Lyakhovetsky, Izrael

 

 

 

 

Edytowane przez Natalka16 (wyświetl historię edycji)
Gość Natalka16
Opublikowano (edytowane)

@Jacek_K Co to znaczy, nie rozumiem? Utwory są dostępne publicznie w Internecie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podałam autorów i wzięłam w cudzysłów. 

Czy potrzebuje zgody potomków Adama Mickiewicza żeby zacytować jeden z jego wierszy? Tak samo współczesnych poetów, nie sądzę.

Jeśli jest to publicznie udostępnione to uważam, że mogę. Nie wyjęłam tego komuś z szuflady. Dokładnie ten link, możesz również przeczytać dlaczego zdobył I nagrodę, ja tej opinii nie pisałam.

Od razu wstawię link do pierwszego haiku, które zostało wyróżnione. 

 Branie udziału w różnych konkursach jak czytanie utworów zamieszczonych w nich zgłębia wiedza o tej bardzo trudnej sztuce pisania. Często lekceważonej do napisania miniatury w stylu 5-7-5 To kultura wywodząca się z XVI wieku.   

 

Edytowane przez Natalka16 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie robiłem żadnych uwag, starałem się kulturalnie wytłumaczyć. Turystykę osobistą! Ok. Nie muszę nic tłumaczyć, odebrałeś to jako czytelnik na swój sposób do którego masz prawo i absolutnie nie zabieram Ci go.

Chciałem dobrze, nigdy nie jest moim zamiarem nikogo urazić.

Myślę, że ostatnie zdanie (faktycznie nie chcę szukać kłótni)

jest bardzo słuszne, "zakończmy i tyle" wszystkiego dobrego. A.

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  

 

To chyba zależy od okoliczności, w jakich ta "metafora" została użyta. Poniżej przykład gdzie użyłem podobnego sformułowania. Pozdrawiam :)
 

 

 

 

głośne tykanie 
w ramionach ściskam sen
który się nie obudził

za cztery minuty
długa wskazówka zegara
poderżnie mu gardło

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez 8fun (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@8fun Wszystko się zgadza, ale ja już nie chce na ten temat pisać. Jednemu się spodoba drugiemu nie.

Można zasugerować coś, ale raz podziękowałem, drugi. Ja to tak widzę, jestem autorem. Oczywiście gdybym uznał, że faktycznie lepiej poprawić, to podziękuję i poprawię, ale chyba na siłę nie można mi tego narzucać. Miłego dzionka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...