Nie umiemy się rozstawać...

[Igor Osterberg aliceD]

Nie umiemy się rozstawać...

Wspólne ranki topimy w goryczy

Przełykamy szybko czas, jak nasze śniadania

aby przyspieszyć trzask klucza za plecami

Zostajemy sami - zbieracze z darami nocy

///

Pławimy się w bezczasie

Tańczysz.. oddajesz lubieżności

cienkiej jak pajęcza sieć

Siedzę, patrzę… bohater z powieści

o podłym barze dla wyrzutków

Ubrany w dym z papierosa

 

-Zaopiekuj się mną, nie zostawiaj dzisiaj samej...

Patrzysz w oczy…  nie wyczytamy tam tyle, ile chcielibyśmy

Zakładasz łańcuch na swą szyję

Wiem co mam z nim zrobić

Jednak kręgu niewidzialnej soli

nie przekroczy żaden demon

 

W mroku ranka - jeźdźcy apokalipsy, nie śpią

Kiedy zanoszę cię do łóżka

oni czekają aż otworzymy oczy

 

Nie umiemy się rozstawać...

Edytowane 31 Października 2021 przez Igor Osterberg aliceD (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

Igorze tak gorzko-słodko napisałeś ten wiersz, smutny trochę. Chyba rzeczywiście wszystkim się udziela ta aura, a rozstania są bolesne, choć bywają i takie, które dają nadzieje na przyszłość.

[Igor Osterberg aliceD]

@A-typowa-b Cieszę się i dziękuję, że to poczułaś. Jednak nie na aurę bym to zwalał... Ciężkie, nietypowe, wymykające się schematom związki, chyba tak mają niezależnie od pory roku. Kiedy ból przeplata się ze słodyczą, rozstanie z nadzieją, nie da się tego porozdzielać, trzeba starać się w tym nauczyć funkcjonować, w zasadzie, to trzeba się uczyć...

[A-typowa-b]

Jak to ująłeś, człowiek całe życie się uczy, a najlepiej na własnych błędach, najbardziej taka nauka zapada w pamięć. Z drugiej jednak strony, warto czasem posłuchać mądrej myśli, jeśli taka się znajdzie, a tych z kolei jest coraz mniej. Oczywiście nie wszystkie umarły, ponieważ w eterze życia jednak je znajduję, choćby tutaj. Igor, jest nadzieja :)

Edytowane 1 Listopada 2021 przez A-typowa-b (wyświetl historię edycji)

[Igor Osterberg aliceD]

@A-typowa-b  osobiście jednak uważam, że po okresie nauki na własnych błędach, lepiej uczyć się na cudzych... nie wyważać drzwi, dawno przez kogoś otwartych. szkoda na to energii. A życie... tak życie zawsze znajdzie życie, tak jak śmierć znajduje trupa