Podboje

[Henryk_Jakowiec]

Dostać się do tej żywej fortecy

trzeba nie tylko mieć twarde plecy

bo i coś jeszcze oraz urodę

nim się wyruszy w świat po przygodę.

 

Bez liku bywa fortec na trasie

ale nie wszystkie je zdobyć da się

choć byś używał różnych forteli

i tak cię fosa od niej odzieli.

 

Podążasz dalej, drogi nadkładasz

dajesz pokazy jak kopią władasz

a mimo wszystko cel jest nietknięty

choć się imałeś różnej przynęty.

 

Maleję żądza, ciało wiotczeje

ciągle posucha, nic się nie dzieje

a własne ego też nie pociesza

bo gaśnie werwa, oddech przyśpiesza.

 

Z porażką jesteś już pogodzony

i nawet odwrót jest odtrąbiony

gdy nagle przypływ czyjejś litości

prosi do środka swej posiadłości.

 

Gości cię suto, śle komplementy

wciąga w miłosne dzikie odmęty

zwie cię zdobywcą, stwarza pozory

potem odstawia na boczne tory.

 

Oszołomiony, wybity z roli

łykasz porażkę, choć cię to boli

a potem jakby nic się nie stało

na nowy podbój wyruszasz śmiało.

 

Ja, jako autor w tejże materii

powiem otwarcie i bez pruderii

w tym wierszu słowa aż nadto krzyczą

że tutaj łowca stał się zdobyczą.