Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Krótki wiersz do siebie

dach
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

dach

dach

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Najprościej byłoby się pomodlić
lecz kiedy sam siebie nie rozgrzeszę
byłoby napisać

do siebie

krótki wiersz,

bez puenty.

 

Piekielnym płomieniem liznąć brzeg
koperty, złożyć ten talarek poezji
wewnątrz bladobłękitnej chmury.

Dziarskiego listonosza zawezwać, 
co na crossowym rowerze
brawurowo poprzez trwogę i bezdroże.

 

Wznieść się ponad katedry,
jak pikujący sokół
porzuca swoją duszę,
porzuca swoje ciało.
Dzieciątko kolebać w przestworzach.
Nikogo nie podglądając.

 

Beztrosko przywołać swoje imię,

nadaremnie - o Boże!

 

 

                    Łódź, data nieznana.

Edytowane przez Dach (wyświetl historię edycji)
3
jazzkółka

jazzkółka

Opublikowano
Opublikowano

@Dach

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobre. O ile dobrze odczytałam przesłanie wiersza, napisałabym może tylko w puencie trochę inaczej, żeby nie odsłaniać wszystkiego. :)

Bo: "Nie będziesz brał imienia pana Boga swego nadaremno”/"Wzywać Boga nadaremno"

Pozdrawiam.

1
dach

dach

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@opal Dziękuję. Ten wiersz ma u mnie kilka wariacji. Nad powyższą pracowałem - dopracowywałem przez długi czas. sezonowo, można rzecz. Zawsze z namaszczeniem. Każde słowo z namaszczeniem. Tym wierszem poniekąd powróciłem do poezji, z którą miałem poważny i wieloletni rozbraty. Nie dałem rady poezji.  pokonała mnie swoją potężną bronią, tak to nazwę.  Reszta jest w rękach i umyśle czytelnika. Pozdrawiam mojego miłego Kolegę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Christine
      Piekielny lot na kacu

      Przez Christine · Opublikowano

      @Whisper of loves rain   Ale to niezłe zamienniki! :))) Pozdrawiam.
    • bazyl_prost
      hańba

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @vioara stelelor No właśnie pisze że do raju się nie nadaję
    • Anton_Borowicz
      W progach mojej tęsknoty

      Przez Anton_Borowicz · Opublikowano

      W progach mojej tęsknoty   Zostawiłem za sobą, ojczyznę mą świętą, Drogą długą, odległą - na zawsze przepiękną. Zostawiłem za sobą, złote kłosy zboża, Wysokie i dumne, pod Boga opieką, Wiatr głaszcze, cichocze, pola zimnem trąca, Błękit zaś chłopu lśni, nad jego znojem i spieką, Moja miła, tak miła, Ojczyzno Ty moja, W piękność i szczęście bogata, kraino złota,   Na cóż perły, kamienie, nad Boską dolinę? Gdzie czas jak senny obłok, przez niebo wciąż płynie, Motyl polny wtem szlaki, wskaże te prawdziwe, A przejdź się, zobacz z czego mój stary dom słynie, Pod drzewem gościu spoczniesz, gdy słońce ogrzeje, Twoje duszne troski Wiatr swym tchnieniem rozwieje, Gdy Pan w złotej swej szacie po polach tych przejdzie, To cupnie tu przy tobie, dar dla Ciebie znajdzie.   I tęsknie za tym domem, jedynym i miłym, Co szlakiem mnie prowadził - prostym, nie zawiłym, Miłość wielką znalazłem, żonę miałem piękną, Co serce me koiła, dłonią swoją wdzięczną, Zaś jedna dróżka wiodła do złotej świątyni, Gdzie ją przed sam ołtarz wprost, zaprowadzić chciałem, Lecz los inaczej wyrok, nad nami uczynił, Więc sam przed tą światłością na wieki zostałem.   O, jak cudnie wspominać tę krainę dawną, Gdy czas swój wtem odliczasz, w dalekiej obczyźnie, Co mi zostało? - Chwalić kraj poezją barwną, A duch mój jak ten motyl - po niebie się śliźnie I on pokieruje mnie, na te dróżki stare, Spocznę pod drzewem, kłosy mnie już tam przykryją, Bym wypił tam do końca swego życia czarę, Gdzie dawne sny o Tobię, w tej ciszy ożyją.
    • andrew
      Moje CV , oryginał

      Przez andrew · Opublikowano

      trochę WASZĄ firmę  poznałem  tracicie dużo czasu zbyt długo nie potraficie  się odnaleźć  szukacie kierunku rozglądacie na boki  a trzeba ...   jeśli chcecie  zdobywać góry  opalać się na szczytach  macie wyjątkową okazję    właśnie jestem wolny  od jutra   szukam nowego wyzwania    zostawiłem poprzedników  w rozkwicie patrzę na niebo  zniknęli w chmurach   miniemy ich  ale tylko ZE MNĄ ...   lubię goracą czekoladę  poezję myśli spacerują nad morzem    2.2026 andrew   
    • bazyl_prost
      Frustracje

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Mroki proza ale jeśli to wiersz , podlega dyskusji literackiej, nie wiem co napisać bo też tak czasem mam i trzeba się nie poddawać smutkowi , może trochę autorefleksji albo przeciwnie więcej działania...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...