Gombrowiczowanie, część 5

[Michail]

Zebrała szybko myśli. Na pełne wargi przywołała pensjogrymas i na tę samą melodię odnuciła: 

- Sufit, sufit, sufit!

Po czym wykonała taneczne pas, zzuła szpilki - najpierw lewą, potem prawą - podniosła je, wycelowała i rzuciła we wciąż tkwiący na żyrandolu cylinder Fuksa. Spadł za drugim trafieniem.

- Pensjonarkowe na wierzchu po raz drugi - zagrymasiła jeszcze bardziej dumnie niż za pierwszym razem.

- Zobaczymy - odfuksił, robiąc zeza i ponownie celując palcem wskazującym i małym w żyrandol. Tym razem prawej dłoni. 

- Okno - okno - okno! - wyskandował. 

Przymknęła na chwilę oczy, zatupała dwa razy i wyrecytowała:  

- Widok - widok - widok! 

- Las, las, las! - odpowiedział.

- Ścieżka i spacer! - podjęła wyzwanie. 

- Chodnik i rower! - odparował.

- Automobil! - odparła natychmiast.

- Aeroplan! - wykrzywił się Fuks.

- Pterodaktyl! - uśmiechnęła się drapieżnie, niczym lamparcica w skoku.

- Chmury i wiatr! - spróbował, kontratakując. 

- Atmosfera! - zgasiła go trzecim, rozpoczynającym się na literę "A", słowem. 

Schylił się, jakby przeciwstawiając gwałtownemu podmuchowi.

- Łąka! - zawrócił do zieleni.

Spojrzała z miną, pełną wyższości.  

- Morze, morze, morze - zaśpiewała. Po czym zakołysała się wdzięcznie i zagwizdała. 

- Sztorm! - odparł natychmiast. 

- Transatlantyk! - nie pozwoliła zbić się z tropu. 

- Góra lodowa! - skontrował.

- Sahara - zaakcentowała pierwszą i trzecią spółgłoskę. 

Stracił na chwilę wątek. Tryumfująco wymierzyła weń środkopalec i zasyczała dobitnie:

- Piasssek.

Odczekała moment, patrząc, jak Fuks blednie. Pozwalając mu naprawdę pojąć, że widzi jego bladość. Jego! Fuksa!

- Pensjonarki znowu górą. Pora więc spełnić trzy życzenia - z dumną miną poprawiła starannie długie, sięgające za łokcie rękawiczki. - Szykuj się. 

 

Voorhout, 13 stycznia 2021