Zgłoś

@Lenore Grey Ostatnio przeczytałem tu wiersz o twórczości Lovecrafta i automatycznie zacząłem pisać "Głosy kapłanów".  Bo dawno już nic w tym duchu nie dodawałem. Będzie jeszcze krótki epilog do tej historii.

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to niezwykle mocne studium wojny, widziane oczami kogoś, kto teoretycznie powinien być bezpieczny - operatora maszyny oblężniczej. Dla operatora katapulty ogień to najpierw tylko „amunicja”. Staje się on realny (nabiera twarzy) dopiero w momencie bezpośredniego kontaktu z cierpieniem. Obraz „zdejmowania skóry” jest kluczowy. Sugeruje, że podziały na „nas” i „ich”, na mundury i barwy, są powierzchowne. Prawdziwą, uniwersalną naturą człowieka obnażoną przez wojnę jest czysty, pierwotny lęk. Dopóki narzędzie mordu (miecz, katapulta) nie napotka oporu ludzkiego ciała, wydaje się abstrakcyjne. Opór kości to moment, w którym operator uświadamia sobie, że odebrał życie konkretnej istocie. To przejście od mechaniki do moralności. W ferworze walki zaciera się granica między katem a ofiarą. Hełm to nie tylko ochrona, to symbol statusu żołnierza. Po jego utracie „operator machiny” staje się po prostu drżącym kawałkiem mięsa. A katapulty są „czyste i dumne”, ponieważ nie czują bólu, nie krwawią i nie boją się. Są matematycznie doskonałe, niemal bóstwa, któremu człowiek składa krwawe ofiary. Fantastyczny tekst!  Pozdrawiam.

@Leroge odczytuję próbę uwiedzenia poety w skomplikowane meandry jeszcze bardziej skomplikowanej historii , jakby nie można było inaczej a podobno można. Non stop jestem w takiej sytuacji ale otworzyłem się na nowość.

uciekła nam z rąk zniknęła nam z serc gdzieś porwał ją wiatr przegonił za próg tonęła wśród łez samotna we mgle oszronił ją mróz błękitem złych snów pod śniegiem wciąż drży w pieszczocie twych słów czekając na znak by poczuć smak ust      

Krzemowe wraki zagniłych okien Owijam szczętnie ponurym wzrokiem I słysząc wciąż grad bijący do boju  W cieniach zaczekam na światło pokoju   A wtedy szereg milczących istot Wokół mnie legnie jak czujny kot Każąc mi żyć cudzym cierpieniem Tym srebrno-złotym pożywić marzeniem    Że gdzieś wśród lamp na starej skale Odszukam serce tak miłe wytrwale Co da mi przysiąść na parę chwil Po trudnych przepraw tysiącach mil   A ja skruszony zostanę na zawsze W cudzej miłości wpatrzony pejzaże  I tam będę brodził w jej rzekach  Łagodząc szwy przeszłego cierpienia