Zgłoś

Biegam po mieście, wynajdując ślady, które tylko zmyśliłam akurat na tej ulicy, na tej stacji metra. Z plakatów, ulotek – prosto na ziemię osypują się uśmiechy. To mogłam być ja, ale mnie nie było akurat w tym pasażu, w bezwstydzie tej bramy.   Vege-bar kusi zdjęciami grillowanej cukinii, marchewki, szparagów; może zostawiłeś na szybie kolor szalika (nawet nie wiem, jaki), albo pod stolikiem skrzypienie butów. Głód ułapił za szyję w samym centrum.    Śnieg osiada bezgłośnie na nagich ramionach modelek z reklamy bielizny dla czarnych kocic. Przyciągają wzrok, gdy stoisz w korku. Ciepło wdrapuje się na szyję na całą długość spojrzenia, choć wilgotne popołudnie już uspokaja puls. Zaciąga wertikale w oknach biurowców. Gdzieś na wysokich piętrach - wyobrażam sobie kroki, do których chłodnego rytmu wiele dni temu dostroiłam każdą frazę.   Teraz słowa jeżdżą windami od nieba do piekła.   Z przejść podziemnych wychodzą w stygnącą mżawkę koślawi bohaterowie bajek, odlepieni od wyklejanki niedbałego przedszkolaka. Wmieszana w ich zagubienie, odwracam głowę jeszcze na kilka sekund. Czy to właśnie twój klakson, twój zgubiony portfel?   Odchodzę od miejsc wspólnych, lecz nigdy nie-naszych, kiedy pierwsze sodówki ostrożnie rozkładają wzdłuż chodników chybotliwe stragany, a wiatr wyprowadza cienie na spacer po Alejach. Od bieli w oczach coraz ciemniej. Zanurzona w ulicznym bezkresie, pachnę wszystkimi miastami, które znasz.  

@hollow man 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To niezwykłe uczucie, bycia równolegle w centrum i obok, spokojnego dystansu, gdy nigdzie po nic nie musisz się zatrzymywać, a zarazem uczestnictwa, jesteś częścią tego strumienia i jednocześnie nie jesteś (jak hollow man Schrödingera ;) ) Przypomniał mi się mój stary wiersz o mieście, może go wrzucę ;)

@Berenika97 Dzięki, ten wiersz faktycznie sam do mnie przypłynął. Zaskoczył  żatem słownym i został. 

@Berenika97 Konkretyzuje... Nie podchodziłem do tego w ten sposób. Ale możesz mieć (jak często) więcej racji niż mógłbym przypuszczać.

Wśród słodkich malinek Wąż urządził odpoczynek   Głodny był więc żabę złapał I pod krzakiem se zachrapał   Bo jak wiecie drogie dzieci Słonko czasem mocno świeci   I w malinach, pośród cienia Poszukał schronienia   Następnym razem Wyśpi się pod głazem   I tam cień będzie, i bezpiecznie A to ważne jest koniecznie   Lubi odpocząć po jedzeniu Gdy ulegnie zmęczeniu   A żywi się żabami Czasem też myszami   Zje rybkę, ptaszka Trafi się i ważka   Jak głodny to nie wybrzydza Ale czy zje rydza?   Jak już wiecie Dużo dziwów jest na świecie   Rąk i nóżek nie posiada Syczy raczej niźli gada   Ciało pokryte ma łuskami Często z zygzakami   Długi, smukły – wygląda jak rurka Po jednej stronie dziurka   Tam zęby jak noże ostre Zakrzywione albo proste   Od gatunku to zależy Gdzie jaki ząb leży   Jadowite, dusiciele Prawda, że niewiele?   Więc jak pani w przedszkolu Zapyta: Stasiu, albo Olu   Co to jest wąż i czym się żywi To eksperci jesteście prawdziwi