Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Końskie zdrowie

Henryk_Jakowiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Wiódł dyskusję z pewnym panem

ogier biegły w ludzkiej mowie

gdyż pan twierdził wciąż uparcie

że to on ma końskie zdrowie.

 

Nikt nikomu nie odpuszczał

niczym indyk się nadymał

wreszcie ogier, który dotąd

nerwy swe na wodzy trzymał

 

zarżał śmiechem i znienacka

wierzgnął nogą, cel był taki

żeby trafić pana w szczękę

tak by ten poleciał w krzaki

 

zamiar prosty i udany

ogier kontent, bo w tym czynie

choć bez słowa dopiął celu

na odchodnym rzekł kretynie

 

czyje zdrowie teraz górą

chcesz odwetu przyłóż z bata

posuń się do rękoczynu

może będziesz mistrzem świata

 

pan na kwintę nos swój zwiesił

gdyż niemocą owładnięty

nagle poczuł i zrozumiał,

że mu buta poszła w pięty.

11
Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@joanna53

 

Różne gusta czytelników

a i tak przeważnie w sedno

autor trafia tak jak w tarczę

gdyż mu nie jest wszystko jedno,

 

że napisze, nagryzmoli

i że pieprzy jak ten chory

wysyłając swoje wiersze

z dziupli albo z lisiej nory

 

dobry autor zna psychikę

czytających, ich reakcje

więc jak wrzuci wiersz na forum

cicho czeka na owacje.

 

Pozdrawiam

1
Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Somalija

Witam Miłośniczkę mego wierszowania

a pochlebne zdanie jak to zwykle bywa

jest budulcem czynu, ciekawością jutra

a co najważniejsze, że jest perspektywa,

 

jeżeli nie lepiej to także nie gorzej

lecz poziom stabilny i ugruntowany

zapewnić ma płodność i zarazem poklask

kiedy wiersz jest lekki i nieprzegadany.

 

Serdecznie pozdrawiam

1
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Wodę piły raz ze stawu

Dwa spragnione bardzo konie

Gdy jednemu nagle w gardle

Stanął leszcz i to okoniem

 

Zaczął krztusić się i kichać

Na to wszystko biedny ogier

Wypluł leszcza, a ten zniknął

Lecz mu przedtem rzekł - na zdrowie!

 

Przeżył leszcz więc tę przygodę

I do dzisiaj w stawie pływa

Koń się bardzo pochorował

A leszcz cały - zdrów jak ryba

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Henryk_Jakowiec

 

Jeden jest jak jedna gwiazdka

A gdy chcesz mieć planetarium

Potrzebna ci będzie flaszka

Na zagrychę zaś akwarium

 

Pozdrawiam. FK.

@Jacek_K

 

Widząc co się tu wyprawia

Złapał się za głowę szczupak

I rżnąć zaczął rybę-piłę

Przy okazji zaś rżnąć głupa

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@dot.

 

Końskie zaloty, takie na sianie

Nieraz ogierom się lęgną w głowie

Lecz kiedy klacz jest wymagająca

Potrzebne do nich jest końskie zdrowie

Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przyznaję rację i jeszcze dodam

ja na tą sprawę przymykam oko

lecz nie, dlatego, że nie mam zdania

chcę być pegazem i chcę wysoko

 

wzlecieć ku gwiazdom z dala od słońca

bo chociaż z wosku nie będą skrzydła

lecz moje pióra nie są najlepsze

bo bardzo rzadko używam mydła

 

znalazłem sobie dosyć skuteczny

sposób na mycie włosów i ciała

kiedy deszcz pada wychodzę z domu

i w strugach deszczu ma postać cała

 

nasiąka wodą a ja jak kundel

otrząsam z siebie jego nadmiary

stosując rodzaj takiej kąpieli

przywracam zwyczaj, zwyczaj prastary.

 

Pozdrawiam

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      Trzmiel i mucha

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Przysiadł raz pan Trzmiel wesoło na hyzopie Pyta się go mucha: Co tu robisz chłopie? Taka jest już moja rola, Że zapytam zioła, pola A ty nadal siedzisz w klopie?   *zdjęcie własne, hyzop też, trzmiel przygodny ;)    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Leszek Piotr Laskowski
      Propagandą do płoci.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Propagandą do płoci”   Konspiracją słów płotkami są znów, więc im mów i mów to, co słyszeć chcą.   Czaruj jego i ją, wyborów amoki. Co chcesz, to ci damy — płyną słów potoki.   Wszystko posiadamy! Potok frazesów nęci, przyciąga i chęci, podpływają ich setki.   Płot z boku potoku, skaczą w etykietki, w afiszy natłoku i już tkwią w błocie.   Płocie przy płocie, odbija płot płocie, wpadają do błota — płaci płoci głupota.   — Oto i ciemnota! Potoki nie dla płoci, nurt bystry ochoci — lecz on nie dla płoci!   Płot przy płocie stoi, w bilbordach błądzi. Potok płynie dalej, prawdy nie osądzi.   Mąci woda przy brzegu, płocie tłoczą się w błocie. Nurt omija płycizny, nie płynie przy płocie.   Pomrze płoci krocie w partyjniackim błocie. Polityka nie dla płoci, ale mocno je ochoci.   Kto odważy się zrozumieć, ten wypłynie ponad płoty. Kto za frazes tylko chwyta, wpada w błota kłopoty.   Leszek Piotr Laskowski
    • Waldemar_Talar_Talar
      Nie wstydzę się tego podglądania

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - miło że z nutką tajemnicy  - dzięki za czytanie -                                                                                               Pzdr. Witaj - oczywiście poprawiłem - dziękuje za to że ładny i ciepły -                                                                                                                 Pzdr.słonecznym rankiem. Witam - dziękuję serdecznie za to że owe podglądanie to lekcja doceniania  chwil -                                                                                                                                                   Pzdr.uśmiechem. @Sylwester_Lasota - @Poet Ka - dziękuję serdecznie - 
    • mistermystery
      "Prawda".

      Przez mistermystery · Opublikowano

      Takie tam podsumowanie moich życiowych poszukiwań:)   "Prawda".   Prawda nie ma jednej twarzy, prawda Ci się nie przydarzy, bo nie możesz jej pominąć i w niepamięć swą odpłynąć.   Prawda nie ma sztywnej formy, nie dąży do żadnej normy, jest trwaniem po wieki wieków, na nią nie ma dobrych leków.   Bo cóż by ją zwalczyć mogło, na równowagę pomogło... Nie ma mnie bez otoczenia i wzajemnie – akt scalenia...   Jesteśmy sobie pisani, jednym pędzlem malowani na świadomości ekranie... Świat ma me wieczne oddanie,   wdzięczność za to, że być mogę, choćby wbijany w podłogę, wirem nicości wkręcany w niepewności mroczne stany.   Nic nie zburzy mej miłości do tej świętej zależności, jesteśmy tu zawsze razem, jesteś moich snów wyrazem.   Mym warunkiem, przeznaczeniem, towarzyszem, moim cieniem, kolorem tęczy na niebie, jesteś w radości i w gniewie.   Wszechświat kocha różnorodność, w nią obraca swoją płodność. Prawda to ja, Prawda to Ty, Prawda to My – nic poza tym. :)    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Dekaos Dondi
      Pogrzeb Don Śruba

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Głośne, metaliczne odgłosy dobiegają z różnych metalowych części zgromadzonych żałobników. Stoją przygnębieni pod ciemnymi chmurami, a z metalowych dupereli wypływa smutny smar. Niektórzy rdzewieją już nieco w strugach deszczu, ale z uwagi na szacunek dla bohatera imprezy Don Śrubem zwanym, nie odchodzą lub odjeżdżają.      Płoszą jednocześnie wygłodniałe kruki. Przyleciały biedne z nadzieją w czarnych skrzydłach, że jednak nie schowają, zostawią delikwenta na wierzchu i będą mieć wydziobożerkę. Po chwili jednak, mając zdeformowane dzioby o twarde niby ciała, odlatują zdegustowane i zawiedzione, zostawiając tylko echa krakania, które po chwili umiera.     Natomiast główny sprawca zamieszania, umarł podobno już kilka dni temu, a właściwie został zmiażdżony z namiętnym łoskotem przez zazdrosną lokomotywę starego typu, buchającą zakochaną parą. To jednak wersja oficjalna tudzież romantyczna, dla ciekawskich dziennikarzy. Teraz omawiany czeka spokojnie pośród zgromadzonych, na włożenie do zardzewiałej ziemi rdzą znamienitych przodków.      Niestety. Nic nie zostało z jego wspaniałego, proporcjonalnego wyglądu o przystojnych, gładkich trybikach, kółkach wszelakiej maści, migających światełkach i pewnym podłużnym szczególe do wycieku smaru. A tak się nim szczycił i przyciągał różne zauroczone metalowice z powabną żelazną szczeciną. Zebrani mogli tylko ze smutkiem we wizjerach, oglądać ten cały bajzel, niepodobny już tak bardzo do nich.      Tylko najbliższa rodzina znała od uczynnych sygnalistów, prawdziwą przyczynę tego całego galimatiasu, w który ich najbliższy trybom został zmieniony. A przyczyna była banalna. Chciał ich po prostu odwiedzić z daleka, a że teleportacja jeszcze była w drucianych powijakach, to jak łatwo można było przewidzieć, nastąpiła awaria teleportera i na stacji docelowej został ponownie złożony nie tak jak trzeba. I to bardzo nie tak.     Jeszcze bardziej wtajemniczeni metalicznie zgrzytali rodzinie w aluminiowe ślimaki i bębenki, że ktoś tak dla wesołości, czyli dla ołowianych jaj, przed teleportacją włączył opcje→AI, czyli Alternatywną Instrukcję – ponownego złożenia. I wyszło jak wyszło.    * – Babciu. Przestań zgrzytać i sikać po dziadku smarem, tylko mnie posłuchaj – rzekł blaszany wnuczek w smutnej ciszy, że aż zgromadzeni, błysnęli złowrogo poświatą wizjerów. – Możemy oddać dziadka na złom. Po co zakopywać. Za uzyskane przychody, skonstruujesz sobie nowego. Nawet z lepszym prętem. Co ty na to, babciu?     – Nie wódź mnie na pokuszenie blaszany łobuzie – tym razem zazgrzytała babcia, zakochanym trybikiem. – Jam już w węglarce zakochana. Poza tym wnuczku, trza myśleć racjonalnie. Ma pełno opału na ślicznych, wklęsłych wdziękach.      – Ależ babciu. Skoro tak rozumujesz to wiedz, że tej zimy, nie ma być zimy. Możesz być śmiało dziadkowi wierna. Nawet po śmierci.      Nagle wszyscy usłyszeli złowieszczy, acz oczekiwany, chociaż nie przez wszystkich, zgrzyt słowny:    – Do zardzewiałej śrubki. Bierzcie się do roboty, pieprzone roboty. Z miłości do was to mówię. Tak mnie poskładajcie, bym wyglądał, jak za życia.     – Drogi mężu – zazgrzytała babcia. – Ty się wreszcie zdecyduj. Czyś żyw, czy nie. Węglarka czeka. Muszę wiedzieć, jak sobie życie wytrybować.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...