Chwila

[artbal]

CHWILA

słońce pnie się po niebie
przebudzenia czas
budzą się staw i błonie
parą otulony las

zza mgieł w konturach góra
rzuca niemrawy cień
mała, zbłąkana chmura
wfruwa w kolejny dzień

 

nad bagnem, borem, łąką
klucze żurawich stad
tchnięte tajemną siłą
w tajemniczy świat

jak wczoraj, przed tygodniem
jak przed milionem lat
zadziwia się naga skała
w zadumie zwietrzały głaz 

chwila to okamgnienie
chwila to tysiąc lat
chwilą Marzanny skinienie
chwilą edeński sad

 

prostuje nogi sarenka
z nory wynurza się lis
oczka otwiera panienka
w dale wpatruje się cis

strumyk przechodzi w rzekę
polana przeradza w las
młode przestaje być młodym
sopran przenika bas

 

za chwilę z tyłu Rubikon
z chwili pierworodny grzech
czmychnął z puszki Pandory
po świecie włóczący sie pech

chwila to krótka drzemka
chwilą odwieczny sen
chwila to pierwsze słowo
chwilą ostatni dzień

jak burzą targane trzcinki
ulotne mary w śnie
jak rozrzucone skorupki
po oceanów dnie

 

przypadek żongluje nami
z ironią przestawia los
na wieki uwite gniazdka
zmył drugiej fali cios

 

chwilą związane ciała
na lata poplątane dusze
prysły jak bańki mydlane
na zawsze zawarte sojusze

 

karuzelą odejść, powrotów
wspólnie wydeptany szlak
i jak chwila: życia połowa
…by odejść bez słowa  

 

chwila to prawdy złudzenie
sprzecznych żywiołów gra
chwilą eureką olśnienie
chwila to ty i ja
  
mrokiem spowija się góra
ciemność pokrywa las
spać idą ptaki i chmura
do snu układa się głaz

nogi ugina sarenka
do nory zsuwa się lis
światło gasi panienka
gwiazdy przelicza cis

 

chwilą omamiona miłość
chwilą skamieniały gnat
chwila wznieciła życie
chwila wygasi świat

 

[joanna53]

chwila może zaważyć o losach świata,

pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

"Chwila", jak na chwilę, troszkę za długa, jak dla mnie.... czyta się, jest opowiastka... jeżeli to początki, tylko próbować dalej. Nie jest źle.

Pozdrawiam.