Miasta, miasteczka

[Wolnego]

Mijają wiosny ponoć latem,

Kto okaże się k*rwą - kto Bratem,

Czasem linijka skłania do tego,

Gdy kogoś nie można nazwać kolegą,

Ulica swoje prawa pamięta raczej,

Jak kto japę przekręca inaczej,

Sławią się dziadki i siwe gęby,

Bo uwięzieni w swojej nędzy,

Raczej kolaborować nie trzeba,

Gdy wiadomo gdzie jest miedza,

Zawsze Orzeł w Sercu na idiotyzmy,

Nie żadne kłamstwa, fałsze czy spazmy,

Więc uważaj do kogo mówisz i nadajesz,

Żeby czasem nie zabrakło sklepanych jajec,

Treścią powiedzieć zatem trzeba,

Kto k*rwą - Kto Bratem - a co Nieba,

Trudno ograniczyć ognistą złość,

Więc miej się raczej na baczność,

Zawsze słychać 'kto kogo oszukał',

Ale nie odnalazł - nawet nie odszukał,

Więc słuchaj trochę swoją Tolerancję,

Nie wk*rwiaj Prawdę i czyjąś rację,

Bo jak by świat wyglądał bez Prawdy,

Zamszowe buty, odrobina odwagi krzty,

Nasze chwaląc, bo swoje najlepsze,

Usłysz co się dzieje na twoim wietrze,

Same skundlenia i jakieś chore akcje,

Tutaj nie będą za to stojące owacje,

Raczej krzywe osiedlowe nacje,

Więc walcz z tym słowem zajadle,

Owszem . . .

Opowieści dziwnej treści,

Z różnych zakątków mieścin

 

[Gość Franek K]

Mocno raperski ten tekst. Koleżanka/kolega operuje w tych klimatach?

[Wolnego]

@Franek K

Tekst oryginalności zatem warty,

Gdzie szereg musi być zwarty,

Klimaty jak to klimaty przecież,

Czasem lato, wiosna i jesień,

Zimy brakuje w sercach naszych,

Zimna i brudu w lędźwiach waszych,

Gdzie pokorą staje się cierpienie,

Nie puste, czułe biadolenie,

Jak się zachować w trudzie,

A nie ciąć sobie ręce w nudzie,

Jak dzieciak nie ma rozpoznania,

Chore myśli - samobójcze łkania,

Bo autorytetów Nam zabierają,

I fałszywość w to wtykają,

Gdzie Bóg - Honor - Ojczyzna,

Tam jest i będzie nasza Blizna,

Kawałki owszem się słyszy,

W wysokiej lub niskiej niszy,

Krzyki ostatnio zagłuszane,

Morderstwa w drugim planie,

Strajki już tylko na LAN-ie,

Ludzie krzyczący o byt,

Traktują jakby to był mit

 

 

Pozdrawiam.

 

 

 

[Wolnego]

@Wolnego

A co spada z Nieba,

Kosmosu chyba trzeba,

Nic się nie zmienia,

Szanując swoje Mienia,

Bez w końcu pierd*lenia,

Jak Chrystusowe są sklepienia,

Duża, niebieska mierzeja,

A kto pracoholika i lenia,

Świat się przecież zmienia,

Wódki czasem są obalenia,

Zawsze towarzyszą łaknienia,

Dosyć morderców bielenia,

- nie, Gienia?

- a ty, Renia?

Która to taka hiena?

I różne nasze zdarzenia,

Dziejów pamięci po kamieniach,

Utopiony każdy w swoich Trenach