Łzy Helgi

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Niech będzie Helgą na użytek wiersza,

bo nie pamiętam jak miała na imię,

wiem tylko na pewno, że była Niemką,

i nic więcej nie wiem o jej rodzinie.

 

Cóż jeszcze mogę powiedzieć z pewnością?

że była surową wychowawczynią,

budziła respekt i była przy kości,

sapała głośno, pociła się cicho.

 

Lecz rzecz to nad wszelką wątpliwość pewna,

że gdy już wracać mieliśmy do kraju,

przy autokarze tuliła nas Helga -

- płakała polskie dzieciaczki żegnając.

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 18 Lipca 2020 przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)

[ais]

Widzę tę Helgę. W mundurze. Jak odprowadza polskie dzieci do...

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@ais Widocznie już taka polska wada wzroku. Nie moja wina.

[ais]

Moja wina.

Ale gdybym miała dorysować obraz do wiersza, to w takim kontekście.

Tak widzę bohaterkę wiersza, nie wszystkich niemców.

Wg mnie, to byłaby świetna kontra, ale kilka osób mogłoby to źle zrozumieć.

Pozdrawiam.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@ais Ais, nie Twoja wina, bo taką mieliśmy historię, i Twoje odczytanie jest w jakiś sposób trafne, bo to jakby tło, drugie dno wiersza. A to po prostu wspomnienie wychowawczyni kolonijnej, której nie lubiłem, bałem się jej, była sroga, wszyscy się jej baliśmy, a na koniec jak odjeżdżaliśmy, to kobieta się poryczała, zaczęła nas wszystkich przytulać, żegnać, i łkać, że nas już więcej nie zobaczy... I taką ją zapamiętałem, rozpłynęło się moje dziecięce serduszko, i myśl jest taka, że trzeba budować teraźniejszość i przyszłość na takich wspomnieniach. Pozdrawiam.