Poemat lunarny

[Sekret]

Nad ranem fantazje odpływają
tą samą rzeką, którą przypłynęły
pod powieką zmrożone
chłodem realizmu
mimetyzmu błędnego nihil.

Dajcie trumnę martwym snom
poległym w wiwacie, lecz
wy dnie, a nie noce – czy dla
marzeń urnę macie?

Nihil. To brzmi dumnie.
Nihil. To brzmi święcie.
Nihil to sakrament i
herezja jednocześnie.

A wszystko jest święte,
co zamknięte
w labiryntach nocy i
utkane na zboczach
sandrów
pajęczyną  archetypów lub
nicią oleandrów

Świt widmem tam, gdzie cień
światłem w swym karacie, lecz
wy dnie, a nie noce – czy
marzeniom hołd oddacie?

Tym o fioletowej krowie
Tym przeciw fioletowym krowom,
i o prostytutkach z Brackiej
i tym o samotności, która
sadza nas na łożu śmierci, a
śmierć jest nam obcą wtedy,
niemniej niż inni śmiertelni

Nihil to przemiana i nihil to podróż
Uchwyć piórem mentalność
Świadomość swą odłóż
Otwórz trumnę ze snami
jak pudełko z zabawkami
I znajdź w nim pozytywkę
Nakręć ją minionym rytmem
Rytm wystukaj na pamięć,
tak przynajmniej z parę razy,  

wtem w fantazji odnajdziesz
strumień nie przypadków,
acz ekstazy

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Teoretycznie na tym by można zakonczyć i też byłby wiersz. Ale tylko teoretycznie,

bo reszta tchnie magiczną i plastyczną, nieco staromodną głębią, której urokowi nie sposób się oprzeć :)))

Miło było zajrzeć :)))

 

Pozdrawiam :)

 

D.

[Sekret]

@Deonix_ Dzięki, też pozdrawiam :)

[ais]

Dla mnie trzy pierwsze strofy sa bardzo punkowe i także, jak Deonix_ zostawiłabym tylko je. Reszta to trochę inna bajka.

I wogle trochę bym przeredagowała.

No i tak @Sekret

poZdrówka!

[Sekret]

@ais Dzięki za radę, niemniej jednak dla mnie następne zwrotki są ważne. Głównie ze względu na odwołanie do Junga, zachętę do psychoanalizy i końcówkę, która sugeruje, że owa analiza doprowadzi do ekstazy (nirwany). 

Pozdro :)