Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nasza Mała Polska - Wołanie do Natury

befana_di_campi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

befana_di_campi

befana_di_campi

Opublikowano
Opublikowano

I.

Uradować oczy

rozfalowaną zielenią

A następnie pomyśleć -

 

Czym zapachniałyby

fiołki gdyby teraz

tak – bez powodu - zakwitły?

 

Lipowym okwiatem?

 

Czy może gruszką

lub innym owocem

dochodzącym w słońcu?

 

Jak Yardley`a

toaletowa woda

Fragrant Gardens

 

II.

Uliczek

zakręcone zaułki

 

Sennego miasteczka

niezidentyfikowana tęsknota

 

Chociaż ucieka pejzaż

to jeszcze się ciepło trzymają

przedwczorajsze ogródki

 

z niebieskawym łubinem

różową piwonią. Z ułanką -

 

fuksją stojącą na baczność

 

III.

Pachnie

szczepiony jaśmin

dojrzewającą poziomką

 

Różą i pudrem

peonie

 

Słotą i mgłą

zadymiony Beskid -

 

Kiedy ja

li tylko ozonem

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pisarzowiczka
      Tłum(ie)nie

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      @bazyl_prost @Rafael Marius Wszystko, co stłumione, musi w końcu wyjść, a niektórzy lubią to wykorzystać... @Berenika97 Niestety. Dziękuję! :)
    • FaLcorN
      Cat eyes..

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA Pomysłów mam wiele, więcej niż kości w ciele.   "Mówimy szeptem krwi łagodnej słuchając w sobie: niech w nas płynie, niech niesie - światło jak w roślinie prześwietli serc planety małe i obudzimy się słuchając szelestu chmur i grania wody."  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Nurty dwóch rzek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy    No tak, powoli się przyzwyczajam. :) Pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 28. Nad Granikiem

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to niezwykle gęsty, surowy opis bitwy nad rzeką Granik (334 r. p.n.e.), pierwszej wielkiej wygranej Aleksandra Wielkiego. Nie budujesz pomnika „wielkiemu wodzowi”, lecz rozliczasz się z brutalnością wojny i tragizmem greckich losów. Świetny jest ten kontrast dwóch narratorów. Pierwszy czuje się zdradzony przez uciekających Persów i ścigany przez rodaków. Dla niego Aleksander nie jest bogiem, tylko „rzeźnikiem z Macedonii”. Drugi - macedoński gwardzista, profesjonalny ale został okaleczony psychicznie. Aleksander nie tyle prowadzi bitwę, co składa swoich (i cudzych) ludzi w ofierze własnej ambicji. Motyw bratobójstwa - To najmroczniejsza część. Historycznie Aleksander po bitwie nad Granikiem kazał wybić greckich najemników służących u Persów, uznając ich za zdrajców sprawy ogólnogreckiej. „Brat zabija brata - oto nasza Hellada” - to gorzki komentarz do jedności greckiej, która została zbudowana na krwi i nienawiści, a nie na braterstwie. Zakończenie jest przejmujące. Sugeruje, że trauma wojenna jest wieczna. Dla weterana to, co wydarzyło się „dawno”, wciąż dzieje się „dzisiaj rano”. Wspominasz Memnona z Rodos - dowódcy Greków u boku Persów, który miał plan pokonania Aleksandra. Nie pozwolono mu go zrealizować , czy „krzyk do wiatru” to symbol bezsilności rozumu? Super!  
    • Somalija
      Za blisko

      Przez Somalija · Opublikowano

      @[email protected] To prawda, czas zwolnić, krew mi, dziś z nosa poleciała...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...