Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ktoś to powiedział dobitnie

a ja wciąż o tym pamiętam

- poeci od siedmiu boleści

wśród których i ja się pałętam.

 

Gdzieżbym ja indziej pozyskał

poczytność i czytelników

i dość przychylne opinie

od domorosłych krytyków.

 

Tak zwana moja poezja

bo tak ją nazywam szumnie

ja samozwańczy poeta,

który się nosi dość dumnie.

 

Gdy patrzę na to krytycznie

i chcę mieć samoocenę

szelmowsko oko przymykam

a wady? Przypiszę je wenie.

 

Dobrze mieć kogoś pod ręką

kto sam się bronić nie może

bo z kmiotka staję się panem

- o zaraz to ja jej przyłożę.

 

Czy to jest samokrytyka?

Być może, że jednak pospołu

bo jest tu i wół i kareta

i próba podjęcia mozołu.

 

Bez względu, co o tym sądzicie

ja samozwańczy poeta

uważam, że wiersz jest udany

a teraz już tylko feta!

Opublikowano

@MIROSŁAW C.

Po posągach nie ma śladu,

usunięto postumenty

a ten jeden, co się ostał

też przez kogoś już zajęty.

 

Na barana mu nie wskoczę

jeszcze mnie okrzykną homo...

więc na szafot ciało wtoczę

w jakim celu? - to wiadomo.

 

Tak zakończę aspiracje

niebotyczne i przyziemne

a że nowa to przypadłość

może będzie i przyjemne.

 

Opublikowano

@Somalija

Powiedz gdzie są te manowce

to i ja się tam doczłapię

podaj stację kolejową

nim ostatni pociąg złapię.

 

Kiedy razem usiądziemy

na manowcach, na kocyku

seks nam będzie obojętny

zanurzymy się w wierszyku.

 

W gęstwie porad i przykładów

podejrzewam, że w plenerze

razem ugadamy wenę.

której nikt nam nie odbierze.

 

pozdrawiam :)))

Opublikowano

@Somalija

Jak dla mnie wiersze bez rymów

są ciężkie, pełne zagadek

by dodać sensowny komentarz

i ustrzec od kilku wpadek

 

to też nie na moją głowę

prześwietlić myśli autora

albowiem pomiędzy nami

rozbieżność jest dosyć spora

 

interpretacja zapisu

nie zawsze jest jednakowa

bo każdy ją czyta inaczej

więc inna jest wypadkowa.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 Zgadzam się i przypadki są różne,  rodzice z znieczulicą, czyli rób co chcesz oraz tak zwane trudne dzieci.
    • @viola arvensis   nie przypuszczałem, że ktoś na to wpadnie.   Ty, Ty mnie nie zaskoczyłaś:)   ten wiersz to  doświadczenie numinotyczne z elementami jaźni głębokiej.   wydało mi się to najbardziej właściwe do opisania głębi stanu ducha.   można powiedzieć, że to jest właśnie trzeci wymiar duchowości o którym piszesz.   dziękuję:)   piękna sprawa:)  
    • Ucieszyłam się, nie powiem, choć to może raz ostatni: jeszcze krwawię, jeszcze płonę, jeszcze zbieram życia płatki. Jeszcze stara tak nie jestem, jeszcze okres mam, choć rzadki. Jeszcze kochać się chcę, jeszcze, choć na twarzy mam już zmarszczki. Menopauza jest jak memy: smutna, brzydka, uciążliwa,  chociaż czai się za rogiem -  to mnie jeszcze nie dobiła. Jeszcze walczę, jeszcze piszę, jeszcze płodzę dużo wierszy. Jeszcze w bólach rodzę wnioski, choć niektóre już się zeschły.  Jeszcze zdarza mi się kwitnąć. Jeszcze w lustrze się uśmiecham. Jeszcze zdążę i przekwitnąć, chociaż na to tak nie czekam.   Do młodości ody piszą. A kto śpiewa: Menopauzo?! skóra wiotka, piersi wiszą,  nie ma się czym chwalić bardzo. Jest wstydliwa i niemiła, potem rzuca na kolana. Nerwy stroi i rozstraja - menopouza niekochana. Jednak chcę jej oddać honor - wieńczy dzieło niczym ciąża. A to etap jest, nic złego,  każdy człowiek nim podąża.   Apeluje o uznanie innych stanów, więc i tego: meluzyno, melpomeno, menopauzo - moje meno!
    • @Wiechu J. K.   Ale można już winić za niechęć do edukacji w tej materii. To są rodzice z innego pokolenia, bardziej świadomego - mają pod ręką media, poradniki, psychologów, pedagogów.    A jednak  niektórzy są pancerno- odporni , bo oni wiedzą lepiej. Jak koleżanka - pedagog - próbowała wyjaśnić ojcu , że z synem, lat 13 powinien udać się do specjalisty, bo widzi symptomy depresji - to najpierw ją wyśmiał, obraził i stwierdził, że ma na to swoje lekarstwo. Czyli masz rację - "infekcja genetyczna", ale to ich nie usprawiedliwia. 
    • @Zbigniew Polit Brawo, wiersz ze wspaniałym morałem.    Tak na marginesie, grzybów nikt nie pyta o pozwolenie, dlatego chowają się jak tylko potrafią.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...