u siebie bywam rzadko

[Luule]

zakaz wyjścia smuci

nie wiem czy bardziej

niż to

że dawno nie byłam u siebie

zresztą

od dawna bywam rzadko

 

zajrzałam

 

zaskrzypiały drzwiczki

jak moja markotność

a tam jesień

gorzej

koniec listopada

 

odczuwam jak przez pleksę

co w sklepach - dla dystansu

że dziś patrzę i nie cieszy

niemal nic

strój ochronny wrósł w skórę

 

próby naprawy legają w gruzach

z każdym świtem

chwilę po postanowieniach

nowonocnych

postulatach wielkiej wagi

 

trwałych

dokąd noc

 

żeby zabić marazm

potrzebny przeszczep

każdej komórki

nie stać mnie na wiele

 

do tego stopnia że nie wiem

czy jak otworzą drzwi

rzucę się w ramiona

ziemi i bliskich

czy rozbita z lenistwa

jeszcze sobie

nie wyjdę

 

Edytowane 17 Kwietnia 2020 przez Luule (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Streściłam, ale niezły tekst, podoba mi się Lu, bb

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może i rozwlekłam nazbyt, ale pozwoliłam sobie nie kondensować za mocno. Może dlatego, że strasznie rzadko piszę. A i zastanawia mnie to 'sto lat wielkiej wagi'. Co pod tym ukryłaś:) Jeszcze 100lat z maseczkami? Beto! Oh nie;) 

A tak w ogóle to mój pierwszy skrót myślowo-skojarzeniowy, to było połączenie '100lat samotności' z 'Miłością w czasie zarazy'. 

Dzięki Beto

[Gość]

Bardzo ciekawy wiersz 

Dziwnie że ma tak niewiele komentarzy 

Pozdrawiam serdecznie

[Luule]

@Gosława dziękuję, miło mi. Odpozdrawiam;)

 

Edytowane 19 Kwietnia 2020 przez Luule (wyświetl historię edycji)

[złote serduszko]

bardzo ładny utwór  . zapraszam na mój profil i zostawienie serduszka pod wierszem << wyjątkowa  dusza ,,

zastawiam linka odwzajemnie serduszko @Luule