Powrót samotnej

[Anna Romanek]

Pląsy przy muzyczce,
trochę przy tym winka

A na stacji cicho, ciemno

Nie ma w tym wagonie
nikogo prócz mnie

Usiadł tylko biały koń
i z uśmiechem listonosza
podał białą dłoń

W twoim śnie ja jestem- szepnął
Mijamy Katowice
Obrączkę ci wręczam, na całe życie

A pociąg turkocze

Zima marznie chyba sama,
a ja swetra zapomniałam

Koń we fraku białym
znów wyciąga białą dłoń,
a na dłoni trzyma dla mnie
kryształowy unicorn (jednorożec)

Jakie śliczne dziecko światła!
Zakochuję się

A pociąg po szynach mknie

Zostań trochę jeszcze dłużej
Skąd masz tak uroczy rożek?

Ktoś za ramię szarpie mnie
Czy pani jedzie dalej?
Bo koń już wysiadł dawno
Zgubił tylko takie cacko

Kryształowy unicorn
Ojej!

Tu może się kończyć, lub dalej:

Obudziłam się

Na balkonie kwiaty rosną
A na sercu cierń

Lecz na półce pośród książek
coś tam świeci się!
Dłoń wyciągam,
a na dłoni kryształowy unikorn

Skąd więc wziąłeś się?

Pozostawił mnie dla ciebie
Czarodziejski koń
Bo marzenia, widzisz czasem
Krystalizują się

Poszłam w świat rozgłosić wieść tę,
ale wiedzcie że,
tylko chłopczyk mi uwierzył
Reszta mówi:
“Łże!”

[Amphe-tamina]

Musisz zdecydować: rymy albo brak rymów.
Toż to niemalże mieszanka wybuchowa.
Ojej !!

[Anna Romanek]

Ojej, ale poważnie. A tu są rymy, a raczej rytm(trochę sie załamuje przy wysiadaniu konia)ale tak, "idzie "gładko. I chodzi głównie o treść. To taki sobie eksperymentalny wierszyk. Trochę bajkowy, nie uważasz? Ale Ty chyba tego nie czujesz. Pozdrawiam