Zgłoś

Fundamenty budowało stu robotników.   Mieli fałszywą miarę.   Jeden budowniczy ostrzegł- nadaremnie, budził zdziwienie.   Teraz wieża chyli się ku upadkowi, straszy również cień.   Wchodzą na nią niepoważni turyści.    

@Natuskaa Zacne.  Pozdrawiam. 

@karenka „Wybaczenie to jedno, zapomnienie to coś zupełnie innego”. Abbi Glines   Pozdrawiam. 

burza z przeciągiem wchodzi nieproszona do domu  przez okno    jeszcze ślepy od porannego słońca kręcę się  w aromatach mokrej ziemi i ogórków a październikowy wiatr w drzwiach  gwiżdże na lato    mamo znów pachniesz koprem i smakujesz czosnkiem         

Widziałem szczęście w zaczarowanym ogrodzie Nie uwierzyłem w jego blaski, cienie, kolory Nim nie utonąłem duszą w lazurowej wodzie Pięknem światów dookolnych olśniony   Potęgą białych kwiatów nieskalanej harmonii Grały rytmy wieczności, melodie zaczarowane Pękały w naturalnej i kojącej melancholii Jak z snu twardego kamienie porozrywane   Białe obłoki płynęły w błękicie lekko i zwiewnie Natchnęły myśli jak śpiew nadziemskich aniołów Prowadząc w potok słów, które wylewnie Popłynęły duszą – cóż za obfity był to połów   Tunelami żył krążyła krew gorąca, koiła spokojem Skroń pulsowała – nie dusiły smutki, rozpacze Już nie zmagałem się z duszy bólem i znojem Zbudziła się radość. Co jeszcze zobaczę?