Wiersz do autora

[Tom Tom]

musiałeś upaść

rozbić się na kawałki w otchłani krzywego zwierciadła 

twój triumf 

twój prężny obraz siebie wiecznie ci tego wzbraniał

adorował

w ołtarzu wybujałych przymiotów

jak pięknie brzmiały moralizatorskie

kazania do ciemnych tłumów

smoła pogardy 

płynęła strugami dobrotliwych porad

to światło 

wewnętrzne tchnienie nieomylności

drgało na czarno 

lecz teraz

nagi 

jesteś wolny 

 

na chwilę

[Paweł Artomiuk]

"

płynęła strugami dobrotliwych porad

to światło 

wewnętrzne tchnienie nieomylności

drgało na czarno" 

 

Nie wiem jak to zrobiłeś ale wyczuleś mój następny tekst.

 

"lecz teraz

nagi 

jesteś wolny" 

 

Może o to w tym wszystkim chodzi. 

 

"nawet najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa" 

W. Scott

 

Pzdr. 

[Tom Tom]

@light
widać, podobne myśli krążą nam po głowach. Dzięki za czytanie i komentarz 

 

pozdrawiam :) 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jako tako, reszta brzmi jak patetyczne kazanie. Jak na me ucho. Pozdrawiam autora.

[Tom Tom]

@Pia

dziękuję Pia

nieczęsto porywam się na tę formę, bo wolę wiersze z rymami, ale chyba całkiem niezłe to tutaj pasuje.

 

ciekawa interpretacja. 
to prawda że czasem zdanie innych wydaje nam się trafniejsze niż własne wyczucie i to nie zawsze jest jest trafne. 
 

Pozdrawiam i dziękuje za czytanie :)

@Krakelura

Witaj 

czy nazbyt patetycznie? Być może. Widzę ten utwór jako swego rodzaju kazanie samego wiersza to swego twórcy. 
czasem trzeba ponieść porażkę, żeby trzeźwym okien spojrzeć na siebie i swoje działania. 
taki był właśnie zamysł

 

mimo wszystko dzięki za czytanie i ocenę.
 

pozdrawiam :)