Nim pogłębiarki zaczęły handlować piaskiem

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Latem rzeka odsłaniała piaszczyste łysiny,

na których można było spędzać czas, przeczesując

go leniwie palcami, przyjemnie chłodny, sypki,

przepływał po prostu, żadnego nie wywołując

 

poczucia straty, spiralnie wpływał w małżowinę

jak woda w wannie, albo cichy szmer galaktycznych

ziarenek, szerokim zakolem mijał mielizny

wirtualnych cyfr, wolno, kroplówką, w stanie czystym,

 

dozował mi siebie pod przezroczystą kopułą

tlenowego namiotu, przez który ledwie przesiąkł

tłuszcz księżyca, w tej niepojętej chwili, na krótko,

nim wreszcie myślisz, zaczynasz głuchnąć, potem ślepnąć -

[Lahaj]

@Krakelura im więcej czytam Panskich utworów tym bardziej mi przeszkadza to przenoszenie sensów ze strofy do strofy w rozbitej wersyfikacja, dałem polubienie gdyż przy innym zapisie nie miałbym żadnych ale, jak zawsze są ciekawe metafory np.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Lahaj Dziękuję, mi to nie przeszkadza, jak dla mnie upłynnia tekst, dla mnie to jak list. A tutaj wręcz wydaje mi się to bardzo na miejscu, bo treść jest o powolnym płynięciu, spokoju, więc wiersz spływa jak kroplówką ze strofy do strofy. Ale to moje zdanie.

Edytowane 17 Listopada 2019 przez Krakelura (wyświetl historię edycji)