umówił się księżyc z latarnią
w kałuży za trzy przecznice
był w pełni nią urzeczony
bo bladła z latarń najśliczniej
patrzyłam za rogiem niesmiało
żegnali się czule przed świtem
od tamtej pory też wierzę
że można się kochać z odbiciem
umówił się księżyc z latarnią
w kałuży za trzy przecznice
był w pełni nią urzeczony
bo bladła z latarń najśliczniej
patrzyłam za rogiem wstydliwym
żegnali się czule przed świtem
od tamtej pory też wierzę
że można się kochać z odbiciem
A więc wojna, wojna, wojna…
Walą się domy, burzą domostwa.
Świat jest zwęglony, kurzem obrasta.
Ranią się drzewa, łamią powoje.
A więc wojna, wojna, wojna…
Para się słania z dymu wyłania.
Biegnie do miasta, gasną
w zaułkach krzyki tłumione.
A więc wojna, wojna, wojna…
Pod gruzami nikną młode wiersze.
Rymy kanałami schodzą w dół,
a nad dachami dudni szare echo syren.
A więc wojna, wojna, wojna!…
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez bazyl_prost · Opublikowano
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
