*

[Indygo]

Nienawidzę bezustannej wokół mnie ciszy

Rozczarowań chmura nade mną wciąż wisi 

Krzyki i wrzaski nie odejdą w zapomnienie

Gdyż ich dotyk był zbyt nadgorliwy 

 

Z nadzieją na promyk nadziei  oczekuję jutra 

Ze smutkiem stwierdzam, że jestem zbyt krucha

I wciąż ogranicza mnie drzazga w sercu 

Bo jak można zrobić takie rzeczy własnemu dziecku

[Justyna Adamczewska]

@Indygo

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Trudno się żyje, jeżeli coś nas ogranicza, ale fakt, bariery nieraz potrzebne, bo i sytuacje, w których żyjemy są różne.

 

Poza tym:

W pierwszym wersie cisza, której nienawidzisz, w trzecim krzyki i wrzaski, które mają odejść. 

 

Zaskakujące. Pozdrawiam @Indygo i witam    @Justyna Adamczewska

[Gaźnik]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chciałbym wierzyć, że autorka nie jest peelką wiersza, ale tekst brzmi bardzo osobiście. Wybrzmiewa brutalnie podkopana psychika, raczej mało popularne w świecie poezji, ale cieszę się i takie mocne pozycje się pojawiają. A dla skrzywdzonej, delikatnej psychiki poezja jest najlepszą terapią. Pozdrawiam.