Pianista

[Marek.zak1]

  Murek ukończył swój konkursowy recital i właściwie był z niego zadowolony. Nie wiedział, jak zostanie oceniony przez jury, ale czuł, że publiczność ma za sobą. Było to ważne, bo wiedział, że technicznie jest słabszy, niż wielu innych pianistów, występujących w konkursie. Tak naprawdę, to grał wolniej właśnie dlatego, że gorsza technika nie pozwalała mu na wykonywanie błyskotliwych pasaży w szalonym tempie, które zawsze robią wrażenie na słuchaczach. Zresztą, muzyka Chopina działała na niego jak narkotyk i w przypadku grania dzieł tego kompozytora wcale nie uważał, że granie szybsze byłoby lepsze. Słuchając wielu występujących przed nim pianistów zdawał sobie sprawę, że technicznie są od niego sprawniejsi i czasami im tego zazdrościł. Musiał prawdopodobnie ćwiczyć znacznie więcej, niż inni, żeby opanować dany utwór, gdy jednak to już zrobił, dobrze wiedział, że potrafi wydobyć z niego coś, co nawet dla niego samego było nie do końca zrozumiałe. W przeciwieństwie do swoich konkursowych konkurentów, miał za sobą wiele występów, na których nie wiadomo dlaczego grał lepiej, niż umiał i które zawsze kończyły się sukcesem, przeważnie owacjami i to nawet wśród bardzo wyrobionej publiczności.

  Do udziału w konkursie namówił go jego profesor, który bardzo często czynił mu gorzkie uwagi na temat jego dosyć swojskiej, jak mówiło wielu, techniki. Murek wiedział, jednak, że nie tylko słuchacze, ale nawet sam profesor, który wychował już wielu uczniów, nie był nieczuły na jego sposób gry.

  Pierwszy etap, którego zadaniem było odrzucenie pianistów o gorszej technice, przeszedł chyba tylko dzięki entuzjazmowi wiernej publiczności, która znała go jeszcze z poprzednich występów. Teraz etap drugi zagrał naprawdę dobrze, nośnym, szlachetnym dźwiękiem, w swoim, jak zwykle wolniejszym stylu. Słuchaczom się jednak ten  styl podobał. Wstali z miejsc i skandowali ,,Murek’’, ,,Murek’’. Musiał dwa razy wchodzić na salę i kłaniać się publiczności i jurorom. Po zakończeniu występu udał się do garderoby i usiadł na krześle przed biurkiem. Przez głowę przelatywały mu niektóre zagrane przed chwilą fragmenty recitalu. Kochał muzykę i tak naprawdę samo granie sprawiało mu ogromną przyjemność. Chciał wygrać konkurs chopinowski, ale już miał zapełniony kalendarz występów na cały rok następny i wynik w konkursie mógł co najwyżej wpłynąć na podwyższenie honorariów. W pewnym momencie usłyszał pukanie do drzwi.

- Proszę – powiedział.

   Do garderoby weszła młoda dziewczyna. Była szczupła i niebrzydka, z takich, które mu się podobały.

- Czym mogę pani służyć ?

- Dzień dobry. Jestem studentką dziennikarstwa i piszę artykuł o konkursie do ,,Ruchu Muzycznego”. Chciałabym coś o panu napisać. Coś innego, niż pisze się w zwykłym reportażu, czy wywiadzie.

- Co panią interesuje ?

- Jak pan myśli, dlaczego ludzie, którzy mówią, że jest pan zupełnie przeciętnym pianistą, szaleją na pana koncertach ?

  Murek patrzył na dziewczynę. Miała piękne oczy, które błyszczały. Może był to zresztą odblask stojącej za nim lampy.

- Pójdziesz ze mną na kolację?

- Czy to warunek, żebyś udzielił mi wywiadu?

- Nie. Propozycja. Dziewczynie o takich oczach nie stawia się warunków. Byłaś na kolacji z pianistą ?

- Nie.

- Czyli w łóżku też nie. To jak chcesz pisać o muzyce ?

- Nie uważasz, że jesteś trochę bezczelny?

- Mówię tylko prawdę. Prawda nie jest  bezczelna. Chcesz o mnie coś napisać, czego inni nie wiedzą, a niczego o mnie nie wiesz.

- Chcę się czegoś dowiedzieć.

- Mam dwadzieścia dwa lata i mam na imię Murek. Podobam ci się?

- Dosyć.

- A moja gra ?

- Bardzo.

- Przenika cię ?

- Tak.

- Murek podał dziewczynie wizytówkę.

- O siódmej – powiedział.

- Mam przyjść na kolację, czy na wywiad ?

- Na koncert.

- Będziesz ćwiczył ?

- Zagram dla ciebie koncert.

- Tylko dla mnie ?

- Tak.

- A co potem ? Kolacja ?

- Potem sama zadecydujesz, czy chcesz wiedzieć coś więcej o mnie i o muzyce.  Chcesz, prawda ?

- Chcę.

- To do siódmej. Mam nadzieje, że przyjdziesz.

- Przyjdę.

  Murek patrzył na dziewczynę. Podobała mu się. Oczy jej błyszczały nawet bardziej niż wtedy, gdy weszła, chociaż w garderobie, w której rozmawiali, nie świeciła się żadna lampa.    

 

 

I na deser, najlepszy koncert XVIII Konkursy A.D. 2021, czyli tchnienie geniuszu.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  

 

     

 

Edytowane 21 Października 2021 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Wrażliwie, subtelnie i dlatego ciekawie oraz w pięknym płynnym stylu napisane opowiadanie.., albo jego pierwsza część? Podoba mi sie, że splata ze soba dwa światy i dwa wątki - muzyki i prawdopodobnie rodzącej się miłości między obydwiema postaciami, że jest w nim też jakaś rzeczywistość, jakies tło, z którego ona kiełkuje. Byłbym ciekawa dalszego ciagu :) Pozdrawiam.

[Marek.zak1]

@duszka Dzięki za serduszko i miłe słowa. Na marginesie, uczyłem się śpiewu i przez krótki czas byłem studentem Akademii Muzycznej. Jakoś mi się nie układało z moim profesorem, który, będąc uznanym śpiewakiem, rozpoczynał swoją edukacyjną karierę i poprzestałem na politechnice.  

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, szkoda, ale dobrze, że te doświadczenia wykorzystujesz w twórczym pisaniu :) Teraz rozumiem, dlaczego odebrałam ten wątek muzyczny jako szczególnie przekonujący i autentyczny. Pozdrawiam.

Edytowane 27 Lipca 2019 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

@duszka Dzięki. Trafna uwaga, kocham muzykę. Jest to jedna ze sztuk, które prowadzą do absolutu. Pozdrawiam. M.