Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Stolarz Dżepecki

Maciek.J

Przez Maciek.J
w Satyra

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maciek.J

Maciek.J

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Staruszek Dżepecki, który mieszkał w Krakowie

był to już człowiek sędziwy lecz wciąż rozumny

ale bardzo smutny bo robił same trumny

a nikt mu nigdy nie ciosał kołków na głowie

 

Tak nadszedł ten dzień –kiedy leżał biedak chory

gdy przyjechał doń jegomość z samej Warszawy

by zamówić marionetki nie do zabawy

bowiem zbliżały się znów w stolicy wybory

 

I tak mu rzekł : jedna kukła będzie dla córki

pozostałe do parlamentu siądą w ławach

zobaczy pan jaka będzie wtedy zabawa

kiedy ja pociągnę za te wszystkie ich sznurki

 

Tamten kukły wystrugał i na miejskim placu

pokazał mieszkańcom wysoko na podeście

od tej pory mówili wszyscy o nim w mieście

stolarz Dżepecki -mistrz od trumien i pajaców

 

Z bajki tej morał krótki się teraz wywodzi

na dzisiaj oraz następne w przyszłości lata :

nigdy nie usiłuj strugać przed kimś wariata

zwłaszcza, że ów głupiec na ogół sam się rodzi

 

Edytowane przez Maciej_Jackiewicz (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      Bałtyk 2026

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Magdalena tak to jest że każdy szuka swoich                            są przecież miejsca nie na końcu świata
    • marekg
      dwudziesta

      Przez marekg · Opublikowano

      @viola arvensis Dziękuję
    • bazyl_prost
      faza gamma

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      małpi humor dla wszystkich? @hollow man
    • lena2_
      jeszcze

      Przez lena2_ · Opublikowano

      po spowiedzi ostatniej łzy wzruszeniem ramion strząsnęłam  smutek   w lustrze dogoniłam własne spojrzenie   zanim wyblaknie
    • vioara stelelor
      stan miłości

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @MigrenaCzytam ten wiersz z ogromnym poruszeniem i dreszczem, bo sposób, w jaki stwarzasz ze słów świat rozpadającej się intymności jest rzucający na kolana.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pięknie opisana krawędź między jednią a byciem osobno, między bezgraniczną ufnością a walką o granice. Miłość na tej cienkiej linii musi zachować równowagę.   To jest mistrzostwo świata. Z jednej strony - bezgraniczność smutku, który rozlewa się oceanem, z drugiej strony - to rozlanie jest czymś gorącym, wszechogarniającym. Miłość przemienia ból w bezkres - w zasadzie nawet nie wiadomo, czy szczęśliwy, ale na pewno otwierający na głębię. A potem ta rozległość staje się maleńką kroplą. Jedną, drugą, trzecią, setną... Bo w oczach, które płaczą przez miłość, jest cały ocean właśnie.     To jedna  najbardziej dotkliwych i celnych definicji tęsknoty, jaką czytałam. Ten nadmiar czułości, który staje się niszczycielskim ogniem, gdy nie ma ujścia - czuję to...     Ten fragment jest również przejmujący - gasnąca, umierająca gwiazda przesila się, resztkami energii wydaje ostatni, jasny rozbłysk, oddech.     To pęknięcie - jak droga do zrozumienia. Ból - jako wrota do samoświadomości. Autorefleksja, wypływająca z najmocniejszych zranień.   Tak naprawdę pokora i rozpoznanie to jedno, i to samo.  Jedno bez drugiego nie istnieje. Awers i rewers.     O, tak.     To jest chyba reminiscencja. Nawiązanie do przyciągania - zmysłowego i duchowego - które jest zapisane w kosmicznym kodzie, którego wtedy jeszcze peel nie znał, nie miał pojęcia, co uruchomi jego realizację i w jaki sposób zadziała.     Cień, wspomnienia, zapach po kimś, czułość, której już nie ma - mają swoją wagę. Nierzadko nie do uniesienia. Ale nawet ten ciężar jest nadal silnym, budzącym mnóstwo emocji przywiązaniem.     Tak, pustka, wrażenie, że wszystko się rozsypuje - często popycha w stronę myśli - gdybym mógł zacząć od nowa... Gdyby coś mogło pójść inaczej? A jeżeli... ? Czegoś bym nie zrobił, albo właśnie coś jeszcze zrobił, więcej lub mniej... Tylko stań się... I cicha prośba - bo może jest jeszcze nadzieja? Czy da się powtórzyć ten cykl?   Peelu, byłoby dokładnie tak samo.   - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Bardzo prawdziwy, sięgający do samego jądra wiersz, otwierający blizny bez znieczulenia. Dziękuję za niego :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...