Historia edycji

@Magdalena Aż staję się rolą Do obłędu zgrywam Ją w przerwach Między sekundami

@vioara stelelor bardzo piękna, delikatna liryka.  Jestem zachwycona kwiecistością utworu, jak przystało na polnego fiołka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@hollow man Jeszcze piekła nie czeka Jeszcze piekła nie czekają Syte pomiędzy ból i rozkosz

@Magdalena Albowiem była częścią tej siły Która zła pragnąc wieczne dobro czyni

@vioara stelelor   vioara dziękuję ci za tak uważne i przenikliwe czytanie. mam poczucie, że Twój komentarz nie tyle opisuje wiersz, ile wchodzi z nim w dialog na poziomie załozeń o naturze istnienia. pisząc, nie próbowałem opowiedziec historii relacji lecz uchwycić moment, w którym miłość przestaje być uczuciem, a staje się zdarzeniem ontologicznym a więc czymś, co narusza równowagę bytu i zmienia jego parametry . dlatego tak bliskie jest mi Twoje rozumienie pęknięcia jako drogi do samoświadomosci. być może dopiero utrata pierwotnej symetrii pozwala   zobaczyć, że jednosć nie była dana raz na zawsze, lecz była dynam icznym napięciem. zatrzymałem się przy Twoim zdaniu o pokorze i rozpoznaniu jako awersie i rewersie. myslę, że rozpoznanie jest zawsze momentem demaskacji bo odsłania prawdę o granicach własnej sprawczości. pokora nie jest więc gestem uległosci lecz aktem intelektualnej uczciwości wobec tego, co nas przekracza. czy byłoby tak samo ? nie mam pewnosći , czy byt dopuszcza powtórzenie w sensie ścisłym. każde doświadczenie przekształca warunki swojego zaistnienia,   zużywa część potencjalności. powrót byłby więc inną konfiguracją tej samej siły a nigdy jej kopią. dziękuję za Twój esej pod wierszem. rzadko zdarza się rozmowa, w której interpretacja nie upraszcza, lecz pogłebia pole znaczeń . dziękuję również za to osobiste rezonowanie z wierszem, które w Twoich słowach przebija się tak wyraźnie . na portalu rzadko zdarza się, by tekst wybrzmiał w czyimś wnętrzu z taką autentyczną obecnoscią . to ogromna wartość.