Paradoks

[Wizimir]

Skoro urodziłeś się paradoksem, paradoksem pozostaniesz

Nie pokryjesz ścieżki życia dywanem z sensu i logiki.

Znajdziesz więc miłość, ale stracisz ją przez to, że nikt nie nauczył cię kochać

A potem już nie pokochasz, bo żadna kolejna nie będzie miała jej spojrzenia.

Będziesz próbował wypełnić pustkę w sercu, ale robiąc to

Jedynie podziurawisz ciało środkami i ludźmi silnie żrącymi.

Studia wolnego myślenia dadzą Ci pracę w atmosferze zniewolenia,

Z której będziesz uciekał do klatki na piątym piętrze bloku,

By każdego wieczoru porzucać plany i marzenia

Na rzecz zmyślonego życia zamkniętego w kolorowym pudełku.

Kiedy zdasz sobie z tego sprawę i zaczniesz biegać, medytować, kupisz psa

Będzie już za późno na prawdziwą zmianę, staniesz się wydmuszką,

Pustą pomarszczoną powłoką szukającą kogoś innego,

Paradoksalnie różnego od samego siebie.

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 3 Listopada 2018 przez Wizimir (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Treść zajmująca i skłaniająca do refleksji, jednak mam problem z formą. Czuję, że to bardziej proza, niż wiersz...

 

Wracając do treści: najbardziej paradoksalne jest to, że gdy się wybierze inną drogę (bez wyścigu szczurów, pogoni za pieniądzem, przypadkowych związków, etc.) - finał wcale nie będzie inny. 

 

Pozdrawiam