Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Coś ciekawego o przedrostkach

Witold Szwedkowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bronmus45

bronmus45

Opublikowano
Opublikowano

Do autora (Witold Szwedkowski) ---> może jednak przestałbyś być bibliotekarzem, polecającym poszczególne pozycje obcych autorów, a stał się normalnym użytkownikiem forum, publikującym swoje prace?

Dziwię się Mateuszowi, że na to pozwala ...

Witold Szwedkowski

Witold Szwedkowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@musbron45

 

Nie ogarniasz, że to forum ogólne, że mogą się tu pojawiać różne wpisy, nie tylko z wytworami własnymi? Nie rozumiesz, że nie wszyscy są podobnymi tobie wierszokletami, grafomanami, produkującymi wiersze częściej i obficiej niż ekskrementy, zasrywając to forum rymowankami? Nie rozumiesz? Trudno, to nie moja wina. Jedni docenią lub skrytykują w sposób konstruktywny (obie reakcje są wartościowe), a publikowanie tego dla podobnych tobie, to jak rzucanie pereł przed wieprze.

 

Gdy publikuję swoje prace to się przytegowujesz, że nie takie, że owakie, że cię coś boli, że ci smutno, że popuszczasz, że to nie limeryk, że nie poezja, że powinno być inaczej itd. Zwykłe biadolenie, łatwe do wytłumaczenia i zrzucenia na karb doświadczeń zmarnowanego życia zrzędy. Ale też łatwe do olania.

Jednak gdy publikuję coś, co może być ciekawe dla ludzi dbających o swój warsztat, to też się dotegowujesz. 

 

Kim ty w ogóle jesteś, że odtegowujesz takie numery? Jakimś królem forum? Hegemonem? Giermkiem Waldka? Jego partnerem?

Rządź sobie wnukami albo swoją babą i stegowuj ode mnie. Nie podoba się, to nawet nie zaglądaj, w to co publikuję. 

 

Dziwię się Mateuszowi, że cię w ogóle stąd nie wytegował ...

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Zapomniana herbata

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że czyta się go powoli, jakby za szybko można było coś uronić. Te metafory - wazon, poduszka, stygnąca herbata są całą historią. Każda z nich mówi coś innego o tym, czym można być dla drugiego człowieka. I to napięcie między byciem blisko a byciem odrębnym - "oddech, który nie należy do mnie" - jest uchwycone tak precyzyjnie, tak prawdziwie. Naprawdę świetny tekst.
    • KOBIETA
      Właściwa wie

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @violetta   wiesz Violetta…właśnie się dowiedziałam, że nie powinniśmy rozmawiać pod wierszami a flirtować to już w ogóle! Zakaz ! Ponieważ blokujemy „ poczytność innych wierszy”. A niektórym bardzo to przeszkadza….tylko merytoryczne komentarze.! 
    • Berenika97
      Aleksander (1). Nawiązanie połączenia.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Mam nadzieję, że ten komentarz bardziej Ci się spodoba.  Wiersz jest głęgoko psychologiczny, można by go rozbierać na czynniki proste i jeszcze prostsze i długo.  Napisany z dużą wiedzą psychologiczną.  To niezwykle intymny i poruszający zapis wewnętrznego dialogu oraz procesu samouzdrawiania - poszukiwanie zagubionej części siebie (najprawdopodobniej tzw. „wewnętrznego dziecka”), konfrontacja z własnymi zaniedbaniami oraz ostateczne otoczenie samego siebie czułością i opieką.   Podmiot liryczny zaprasza nas do wnętrza własnej psychiki, którą obrazuje jako fizyczną przestrzeń- „puste pokoje” i „ściany bez okien”. Dla mnie najbardziej poruszającym momentem wiersza jest krótki dialog- "kto ci to zrobił? ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem".   To moment pełen bólu, ale i uświadomienia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że to nie okrutny świat zewnętrzny skrzywdził jego wewnętrzne "ja", ale on sam - poprzez ignorowanie go, narzucanie mu presji i odcinanie się od emocji.   Zakończenie to deklaracja miłości własnej. Słowa o krwi, która „będzie płynąć hojnie, zbawiennie” to obietnica powrotu sił witalnych. Energia życiowa, która wcześniej uchodziła w pustkę, teraz posłuży do ożywienia i ochrony własnego wnętrza.Wiersz ma formę niemal dramatyczną, przypomina zapis sceny z terapii lub medytacji.
    • wiedźma
      Fircyk

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Fircyk subtelny zamieszał mi w głowie, Tuzin kobiet rozkochał już w sobie . Brunetki, blondynki i rude mrugają oczami, gdy kroczy dumnie . Po co Ci taki? - mój rozum szepcze, lecz serce nie słucha, On butami je zdepcze.   Serce rozumu nie słucha, gdy zima swój biały płaszcz chowa i wiosna przewiśniegi budzi. Zielenią się pierwsze liście - serce bije, on się śmieje - butami je zdepcze.    
    • violetta
      Właściwa wie

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETAłubie stokrotki, zawsze zbieram herbatę:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...