Las

[violetta]

 

 

 

Nie ma takiego miejsca, wysokie liściaste drzewa zmieszane brzozami, zielona trawa z kępkami jak dywan, a na niej połacie zawilców i fiołków, całe białe do końca, dalej już inny las. Ulubione miejsce na wszelkie zabawy, dla chłopców do bawienia się w wojnę wśród połamanych drzew. Na szczęście nie byłam w niewoli, wydawałam się zbyt delikatna, ale strofowałam się z nimi. Nie przeszkadzałyśmy im. Uwielbiałam tu z Anią przebywać, mogłyśmy sobie wiele opowiadać i pobiegać zrywając kilka kwiatów. Najpiękniejszy był pierwszy moment wchodząc do niego..
 

 

Edytowane 17 Marca 2018 przez valeria (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Nie wiem czy ten utwór brać na serio, jaki był zamysł autorki, jeśli można zapytać ? :)

[violetta]

luz.

[Gość]

spok

[Justyna Adamczewska]

valerio, świat podzielony na strefy - spokoju i wojen. Podoba mi się, b. logiczny. Mimo podziału, każdy zna swoje miejsce i zna pojęcie tolerancji, tylko tak się zastanawiam, czy można tolerować, nie przeszkadzać, gdy:

"

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Połamane drzewa, zrywane polne kwiaty, które zaraz po zerwaniu, umierają. 

Pogrubiłam zdanie, którego nie rozumiem. Jakby tekst nie był skończony.   Pozdrawiam Justyna

[violetta]

wchodząc do niego. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Już rozumiem, jednak wyjaśnienie (przynajmniej mi) pozwoliło na zrozumie, acz nadal sądzę, że utwór niedokończony, może jakoś wkleić do niego Twoje wyjaśnienie. Dziękuję i pozdrawiam Justyna.   :))

 

Taką mam piosenkę na okoliczność lasu

Edytowane 17 Marca 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[violetta]

ok. dziękuję. to tak w skrócie, piszę fragmentami.

[Justyna Adamczewska]

To fajnie valerio. Będę czekać na nast. fragmenty.   Pozdrawiam Justyna.

[violetta]

dziękuję, będę wklejać

[Justyna Adamczewska]

Fajnie. :)) Justyna