dysputa

[Leszek]

spieram się w wierszach z alter ego

drwi i wyszydza liczne słabości

nie dba o poklask co inni powiedzą

nie ma znaczenia gdy w pobliżu dotknij

brzmi i ubarwia noce poranki

w kolejnym wersie też z tego zakpił

 

kiedy tłumaczę stawia lustro

spójrz w taflę mówi czy w nim widać wnętrze

zostaw wiatraki nie zmienisz ustąp

chociaż szum w uszach galopada tętent

sprzeczne wartości i wizerunki

pozwala istnieć czułe zapleć upnij

 

interlokutor sprzeczne na szali

stawia i trudno słuszności nie przyznać

słowom obrazom to coś w sobie zabić

mimo klepsydrze tym co widzi kryształ

bliskość łagodzi sen przerywa dyskurs

schodzi na dalszy bilans strat i zysków

 

[Maria_M]

Rozmowa z alter ego ciekawa, ale czy każdy ma drugą osobowość, jeżeli tak, to jak daleko odbiega od tej pierwszej? Jeżeli bardzo odbiega, to śmiem powiedzieć, że jesteśmy zakłamani.  Ciekawa jestem Twojej opinii.

pozdrawiam :)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sięgnijmy do jednej z definicji : Termin alter ego jest często używany w analizie literatury do opisu postaci, które są psychologicznie identyczne, a czasami również do opisania jakiejś postaci jako alter ego autora, fikcyjnego bohatera, którego zachowanie, mowa lub myśli celowo wyrażają tego autora. Alter ego często przejawia tłumione skłonności pisarza, także te najbardziej skrywane, często społecznie nieakceptowalne zachowania. Na przykład bohaterowie powieści i opowiadań 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 to alter ego samego poety (Janek Pradera, Edmund Szerucki, Michał Kątny).

Czy tego chcemy, czy nie, to postacie z naszych wierszy posiadają wiele naszych cech. Do niektórych się przyznajemy, a do innych nie. Czasami wynurzenia wymykają się spod autorskiej kontroli i odsłaniają zbyt dużo. Czy jesteśmy zakłamani? - i tak i nie. Często mamy więcej informacji o nas samych i inaczej siebie widzimy, niż obdarzone naszymi cechami alter ego, w postaci peela. Świadomość tego pobudza polemikę i wewnętrzny dyskurs. Wielu z nas zapomina, że jesteśmy nie takimi jakimi się sami widzimy, ale jakimi widzą nas inni. To także stwarza wewnętrzne opory jak i lustra, które ponoć nie kłamią, a jak dalekie są od tego, co chcielibyśmy w nich widzieć, gdy ubieramy wizerunek w szaty odczuć i bogatego wnętrza. :)

Edytowane 10 Marca 2018 przez Leszek (wyświetl historię edycji)