Oczko

[Justyna Adamczewska]

                                                           Oczko

 

 Elwira kupiła bardzo drogie, eleganckie rajstopy. Czarne, pasujące do zielonej  sukienki, którą chciała założyć na przyjęcie. Ubrała się, zrobiła makijaż i czekała na Ryszarda. 

Siedząc w fotelu, myślała o tym, że zabłyśnie  wyglądem na raucie zorganizowanym przez prezesa spółki, w której pracował jej przystojny partner. Tak, Elwira lubiła poklask, lubiła, gdy o niej mówiono, gdy pojawiały się jej zdjęcia w kolorowych czasopismach i Internecie. Zainteresowanie, jednak,  budziła tylko dlatego, że związała się z wybitnym ekonomistą. Ona sama stanowiła dodatek, ozdobę, jak różne gadżety, mające upiększać pomieszczenia. Czy zdawała sobie z tego sprawę? Nie. Była zbyt pusta i zapatrzona  w siebie.

 Usłyszała nadjeżdżający samochód.

 - To Ryszard – pomyślała. 

  Ostatnie spojrzenie w lustro, ocena wyglądu, akceptacja. Jest okej

 Klakson dał znać, że jej towarzysz się niecierpliwi, więc szybko wyszła z domu, zamykając za sobą drzwi.

 Cofnęła się jednak. Zapomniała torebki zrobionej ze skóry aligatora, polakierowanej i dodającej pewności siebie, gdy ją przy sobie miała.

 Czas naglił, ale Elwira nagle uważniej przyjrzała się torbie, coś ją zaniepokoiło, jednak nie zatrzymywała w sobie tego uczucia. 

- No nareszcie - powitał ją zniecierpliwionym głosem Ryszard.

Nawet nie wysiadł  z samochodu, nie otworzył jej drzwi, musiała sama się z tym uporać.

Mężczyzna ruszył, rozległ się pisk opon.  Jechał szybko, przemykając między innymi samochodami. 

- Zabijesz nas - powiedziała Elwira.

- To  tylko będzie twoja wina- odparł. - Następnym razem się nie spóźniaj i nie każ mi na siebie czekać. 

 

Atmosfera zgęstniała, a miało być tak pięknie. Milczenie i cichy szum klimatyzacji towarzyszyły im podczas dalszej podróży.

Elwirę nagle zaczęło boleć prawe oko. Łzawiło i szczypało. Wyjęła chusteczkę, krople. Myślała, że ich użycie, ulży, ale było coraz gorzej. Tusz, którym pomalowała rzęsy, drażnił.

- Pewnie cała się rozmazałam, makijaż spływa mi po twarzy i wyglądam coraz gorzej - pomyślała z przerażeniem. – Jak ja się pokażę na tym przyjęciu?  Ryszard będzie wściekły.

I rzeczywiście był.

-  Coś ty z siebie zrobiła?- zapytał agresywnie. Dlaczego nie zadbałaś o swoją twarz? Że też wcześniej tego nie zauważyłem, gdzie ja miałem oczy?!  - krzyknął.

- Ależ wszystko było dobrze, gdy wychodziłam z domu - próbowała tłumaczyć kobieta.

- Teraz nie jest – odparł. - Przypominasz dziwkę po trudnej i pracowitej nocy.

 Łzy stanęły w pięknych, choć umazanych teraz tuszem, oczach Elwiry. Sukienka się wygniotła, wysokie obcasy zaczęły przeszkadzać, zauważyła też, lecące oczka w eleganckich wcześniej rajstopach - No, nie. Co to ma wszystko znaczyć?  - pomyślała

- Nigdzie ze mną nie pójdziesz, weź taksówkę i wracaj do domu - powiedział Ryszard.

- To nawet mnie nie odwieziesz? - zapytała.

-  A niby dlaczego mam to zrobić? - Zawiodłem się na tobie, idź już. Odwrócił się  i ruszył w stronę apartamentu.

  Została sama na podjeździe, rozpłakała się, nie była przyzwyczajona do takich sytuacji. Spojrzała na swoją torbę - jedyny dodatek, który był nadal elegancki. Faktura skóry - nieskazitelna. Jednak znowu ogarnął kobietę niepokój, gdy przyjrzała się jej  bliżej. To samo czuła już wcześniej, jeszcze w domu. Coś było nie w porządku. Otóż na torebce dostrzegła czerwone, przerażone oko cierpiącego zwierzęcia. „Mówiło”: - Hodowali mnie w ciasnym stawie, tuczyli, niby dbali, ale tylko dla zarobku - tacy są ludzie. Twoje drogie rajstopy też już mają lecące oczka, a twarz szpeci tusz do rzęs. Nie jest ozdobą, tak jak i ty przestałaś nią być dla Ryszarda. Odtrącił cię i poszedł. Wcale nie na przyjęcie, to hazardzista, który nigdy nie ma „oczka” w kartach, ale za to uważa, że posiada na własność dwudziestoletnią kobietę - ciebie właśnie.

  Oko zamilkło. Elwira wróciła do domu. 

 Dziś miała urodziny, jednak nikt nie podarował jej tortu, nikt nie świętował, była bardzo samotna.

- No nic, muszę i chcę żyć dalej, mam przecież przed sobą jeszcze parę „oczek lat”.

 

 Przestała być gadżetem, zaczęła być dojrzałą kobietą, w pełni samodzielną.

 

 

Justyna Adamczewska 2016 r.

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 15 Lutego 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Ciekawe te Twoje opowiadania. Ilustracja piękna, lubię taką zieleń w garderobie. 

Pozdrawiam :)))

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Maks. Miłe, że uważasz moje opwiadania za ciekawe. Dziękuję za serduszko. J. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ithiel, dziękuję, ja tez lubię bawić się słowami. 

 

Edytowane 22 Stycznia 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ithiel, :)) Pozdrowczyk. Dziękuję. j. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Acan prawda. He, he. Do poczytania. Zapraszam. I zapodaj cosik, abym mogła "czytać prozę między wersami". Pozdrawiam. J. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

odstręczające, Ithiel, uwielbiam to słowo, dziękuję. Od piękna przyciągającego do bezguścia odstręczającego - to je to. Guziki zapinaj Acan szybciutko, ponieważ napy wchodzą w modę. A Twoje pisanie dotychczasowe - - to na uznanie było gotowe? Sam zdecyduj, a nie mnie sumnienie obarczasz. Ot co. Pozdrawiam, Pana. J. :)))