Zgłoś

@Whisper of loves rain   Bardzo poruszający tekst. Przejście od jasnych obrazów z pierwszej zwrotki (wiosna, światło) do mroku i zdrady robi ogromne wrażenie. Niesamowity jest  wers- "Bo są śmierci, co chodzą… i mieszkają w człowieku". Oddaje całą prawdę o bólu po stracie złudzeń i wewnętrznej pustce. Puenta wiersza jest przejmująca - najgorsze są te wyroki, po których trzeba dalej fizycznie funkcjonować, choć "umarł twój świat". Zmusza do refleksji nad tym, komu powierzamy swój los.

@Leszek Piotr Laskowski   Mocny, skłaniający do zadumy tekst. Świetnie jest uchwycona dwoistość naszej narodowej natury - z jednej strony chęć wypadania jak najlepiej na zewnątrz, z drugiej trudność w schowaniu dumy do kieszeni na własnym podwórku. Warto jednak pamiętać, z czego to wynika- nasza mentalność to w dużej mierze efekt trudnej historii od czasów zaborów. Przez lata walki o przetrwanie duma była naszym pancerzem, a nieufność jedynym mechanizmem obronnym. Dziś, w wolnym kraju, ten pancerz zbyt często przeszkadza nam w zwykłej współpracy i budowaniu zgody.  Oby ten apel o mniej pychy, a więcej miłości i współpracy nie przeszedł bez echa.   Pozdrawiam serdecznie!   Choć trudny ten los od czasów zaborów w ciągłym oporze nasz hart ukształtował, i zrodził nieufność do obcych wyborów, a w sercu dumę na obronę schował.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon Tracy Świt Umarłych  kojarzy mi się ze zmartwychwstaniem, a opowiadanie z  filmem Wyspa Skarbów. Ciekawe, pozdrawiam!

@Berenika97 Tak czasem jest. Dokładnie. Pozdrawiam. 

@Charismafilos A może "chorujemy " wszyscy ?  Amnezja zapomnienia : ludzi, samych siebie czy wierszy ?