Pascal

[MamKota1]

Zrodzon, w przepaść wrzuceni na pozór bezdenną,

O dnie spowitym mgłą nieprzeniknioną, ciemną,

Za pociechę przyjmujem nadzieję i wiarę

Lub błogie zapomnienie, nie patrząc w dół wcale.

 

Prędkością się cieszym, radujem się wolnością,

Zachwycamy chmur aksamitem i młodością.

A gdzie zmierzamy, gdzie mgła odbierze nam światło,

O tym i o tym co za nią myśleć nie łatwo.

 

Lecz nieuniknione jest życia dopełnienie,

Spadniem kiedyś w mrok straszny, gdzie nieznane czeka.

Jedno ważne zadanie w interesie człeka:

 

Czy za mgłą dalej pustka, woda czy kamienie,

Jeśliby woda się okazała, bezpiecznie

Nogami w dół spadać, by przeżyć i żyć wiecznie.

 

 

Coś mi zgrzyta, ale uznaje ten sonet za skończony. Jestem otwarty na krytykę :)

[Maria_M]

Spadniem,  zrodzon, cieszym, radujem- co to jest? Wybacz, ale to jest groch z kapustą inaczej mówiąc- poplątane z pomieszanym. Pomysł masz dobry, tylko go dopracuj. 

:))