Mój Orfeuszu*

[Oxyvia]

Ja spadnę z nieba, choć nie dziś,

bo, jeszcze latać tak nie umiem.

Kot Szarobury

 

Nie musisz fruwać ponad sny,
nie czekam na anielskie wzloty,
wolę, byś przy mnie zawsze był
czułością myśli i pieszczoty,
chciałabym wierzyć najgoręcej,
że już nie skłamiesz nigdy więcej.

 

Przy Twoim boku pragnę spać
słodko i mocno jak niemowlę,
zamiast się złościć, bólu bać
i nie móc zmrużyć słonych powiek;
kiedyś się śniłeś jak dar nieba,
dzisiaj w koszmarach mnie nawiedzasz.

 

Chcę tak jak Eurydyka biec
za ukochanym Orfeuszem
z mroków Tartaru w jasny dzień
i w jego wierszy ciepły puszek;
lecz nie wiem, czy jest taka droga,
w którą uwierzyć bym znów mogła.

 

Orfeusz umiał kochać tak,
że ryzykując własne życie
aż do wieczności doszedł bram
po najkochańszą Eurydykę;
ale słabością charakteru
wgniótł ją na zawsze do krateru.

 

6.11.2017 r.

 

* Mit o Orfeuszu i Eurydyce - Jan Parandowski

 

Orfeusz był królem - śpiewakiem Tracji, jak król Wenedów u Słowackiego. Tylko że nie był stary. Był młody i bardzo piękny. Śpiewał i grał na lutni tak pięknie, że wszystko, co żyło, zbierało się dokoła niego, aby słuchać jego pieśni i grania. Drzewa nachylały nad nim gałęzie, rzeki zatrzymywały się w biegu, dzikie zwierzęta kładły się u jego stóp - i wśród powszechnego milczenia on grał. Był po prostu czarodziejem i za takiego uważały go następne pokolenia, przypisując mu wiele rozmaitych dzieł, w których wykładał zasady sztuki czarnoksięskiej.
Żoną jego była Eurydyka, nimfa drzewna, hamadriada. Kochali się oboje bezprzykładnie. Ale jej piękność budziła miłość nie tylko w Orfeuszu. Kto ją ujrzał, musiał ją pokochać. Tak właśnie stało się z Aristajosem. Był to syn Apollina i nimfy Kyreny, tej co lwy jedną ręką dusiła - bartnik zawołany, a przy tym dobry lekarz i właściciel rozległych winnic. Zobaczył raz Eurydykę w dolinie Tempe. Cudniejszej doliny nie ma w całym świecie, a Eurydyka wśród łąk zielonych, haftowanych kwieciem rozmaitym, wydawała się jeszcze bardziej uroczą. Aristajos nie wiedział, że ona jest żoną Orfeusza. Inaczej byłby, oczywiście, został w domu i starał się zapomnieć o pięknej nimfie. Tymczasem zaczął ją gonić. Eurydyka uciekała. Stało się nieszczęście: ukąsiła ją żmija i nimfa umarła.
Biedny był wówczas Orfeusz, bardzo biedny. Nie grał, nie śpiewał, chodził po łąkach i gajach i wołał: "Eurydyko! Eurydyko!" Ale odpowiadało mu tylko echo. Wtedy ważył się na rzecz, na którą nie każdy by się ważył: postanowił pójść do podziemia. Wziął ze sobą tylko swoją lutnię czarodziejską. Nie wiedział, czy to wystarczy, ale nie miał żadnej broni. Jakoż wystarczyło. Charon tak się zasłuchał w słodkie tony jego muzyki, że przewiózł go na darmo i bez oporu na drugi brzeg Styksu; Cerber, nawet sam Cerber nie szczekał! A kiedy stanął Orfeusz przed władcą podziemia, nie przestał grać, lecz potrącając z lekka struny harfy, skarżyć się zaczął, a skargi układały się w pieśni. Zdawało się, że w królestwie milczenia zaległa cisza większa i głębsza niż zwykle. I stał się dziw nad dziwy: Erynie, nieubłagane, okrutne, bezlitosne Erynie płakały!
Hades oddał Orfeuszowi Eurydykę i kazał ją Hermesowi wyprowadzić na świat z powrotem. I jedno jeszcze powiedział: Eurydyka iść będzie za Orfeuszem, za nią niech kroczy Hermes, a Orfeusz niech pamięta, że nie wolno mu oglądać się poza siebie. Poszli. Droga wiodła przez długie, ciemne ścieżki. Już byli prawie na górze, gdy Orfeusza zdjęło nieprzezwyciężone pragnienie: spojrzeć na żonę, bodaj raz jeden. I w tej chwili utracił ją na zawsze. Hermes zatrzymał Eurydykę w podziemiu. Orfeusz sam wyszedł na świat. Próżno się wszędzie rozglądał: nigdzie jej nie było. Nadaremnie dobijał się do bram piekieł: nie wpuszczono go po raz wtóry.
Orfeusz wrócił do Tracji. Skargami swymi napełniał góry i doliny. Pewnej nocy trafił na dziki, rozszalały orszak bakchiczny i obłąkane menady rozerwały jego ciało na sztuki. Głowa spadła do rzeki i mimo że była już zimna i bez życia, jeszcze zmartwiałymi ustami powtarzała imię Eurydyki. Popłynęła aż do morza i zatrzymała się na wyspie Lesbos. Tu ją pochowano i na jej grobie powstała wyrocznia. Muzy, którym Orfeusz wiernie służył przez całe życie, pozbierały rozrzucone jego członki i pogrzebały je u stóp Olimpu.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj  Oxivio -  fajne te życzenia - oby  się spełniły.

Wiersz bardzo się podoba.

                                                                                                                                   Spokojnego wieczoru ci życzę 

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo, Waldemarze, cieszę się.

Oby się spełniły. Ale niestety, na ogół ukochani doprowadzają do śmierci, a nie odwrotnie. :(

Miłego wieczoru. :)

[Bolesław_Pączyński]

Ciepły rozbrajający czyta się z tą nutka nostalgii, można pożeglować marzeniami jakby przy dźwiękach czarownej harfy.

Pozdrawiam Oxywio ;)))

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ach, jaki piękny komentarz! Bardzo Ci dziękuję, Bolku, miło mi ogromnie, choć nie wiem, czy ten wiersz zasługuje na taką pochwałę. :)