Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wyścig

Krzysic4 czarno bialym

Przez Krzysic4 czarno bialym
w Poezja śpiewana

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysic4 czarno bialym

Krzysic4 czarno bialym

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Ścisk okropny do startu  kilka chwil
Na pokładzie młode wilki żądne krwi
Nagle wystrzał  zaczyna Dar do przodu rwać
a na deku wytężona praca trwa
gwizdki piszczą i bosman groźnie  grzmi
W takim rytmie pracujemy ja i ty


A od startu po jachtach został jeno kurz
na arenie bohaterów tylko dwóch

Znów bosmański gwizdek ostrą nutę  gra
"Brasować! pełna pizda raz i dwa"
i jak z armat Nelsona ze stu gardeł krzyk
bo już Mira wyprzedzamy metrów trzy


Ale jednak radość ta nie długo trwa
bo świst gwizdków słychać z Mira groźny takt
Na pokładzie jak w ulu zaroiło się
i wnet ruski przy swych linach plecy gnie

Mir wyprzedza w ludziach wzbiera czysta złość
nie jednemu z ust wyrwała się  ...psia kość

lecz nikt nie ma zamiaru łatwo poddać się
więc walczymy długie noce krótkie dni
dzwonki w uszach znowu alarm krzyk do lin
wiatr na wantach swą melodię głośno gra
wnet sztromliny poznajemy słodki smak

kadłub coraz szybciej linię wody tnie
i na mecie pierwsi my zjawiamy się


a po wodzie znajome Hura niesie się.
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Marcin_Krzysica (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 33. Machiny i ogień

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      33. Machiny i ogień (narrator: operator katapulty – katapeltes)   1.   Ogień nie ma twarzy, dopóki go nie poczujesz.   2.   Obudziłem się w świetle płonących ludzi — to nie był już sen.   3.   Płomień zdejmuje skórę — pod nią wszyscy jesteśmy jednym strachem.   4.   Miecz był lekki, dopóki nie poczułem, jak zatrzymuje się na kości.   5.   W tym kłębowisku ciał nie wiedziałem już, czy zabijam, czy ginę.   6.   Upadł mi hełm — zostało nagie drżenie karku.   7.   Machiny stały tam, czyste i dumne, a ja nie śmiałem ich dotknąć.   8.   Słuchaj ich śpiewu, Dahijko, a potem dotknij moich blizn — to prawda.   cdn.
    • Corleone 11
      Rzeszów, moje miasto - rozdział czwarty

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Somalija    Słyszę. To chyba typowa dla bieżących czasów piosenka. Przejechać z jednym mężczyzną świat od Japonii do Stanów, a potem odejść do drugiego? Można i tak. Być może zależy od powodu, dla którego ów pierwszy mężczyzna "się zgubił". Być może od samego pogubienia, bo przestał trzymać kierunek i dawać oparcie, utraciwszy własną stabilność? A może od samej Darii/Zalii Zawiłej/Zawiałow?     Te kobiety są inne niż kto? 
    • APM
      od-cienie

      Przez APM · Opublikowano

      @lena2_ a może to miłość?
    • APM
      posługa

      Przez APM · Opublikowano

      @Czarek Płatak Bardzo wzruszający wiersz, o naszym krótkim żywocie i o tym, co po naz zostaje. Kiedyś ludzie umierali w domu. Wtedy najbliższe zmarłemu kobiety przygotowywały ciało, zasłaniały lustra, zapalały świece. Przeżyłam to jako dziecko, gdy zmał mój ukochany dziadek przygnieciony furą. Miał szczękę przywiązaną chustką, a z ust sączyła się jeszcze mala stóżka krwi. Był środek lata. Obraz dawno zapomniany, ale jednak żywy jeszcze. Twoim wierszem nagle obudzony.
    • APM
      Pisanina

      Przez APM · Opublikowano

      Pisanina   Skaczą myśli po niebie Jak nuty po pięciolinii, A ja piszę list do siebie: Wokół są sami niewinni.   Śnieg pada i zasypuje rany, Starość w ciszy umiera. Dzień jest taki zapłakany, Noc się trumną otwiera.   Szukam swoich kroków w bieli, W siwe włosy wplątuję wzrok. Już mnie diabli dawno wzięli, W środku dnia panuje mrok.   Takie rymy koślawe wychodzą – Tupią, kopią, trzaskają drzwiami. Marzenia za nos mnie wodzą, Nadzieję owijają mgłami.   Po co pisać takie wiersze, Ludzi do czytania zmuszać? A może to są życzenia najszczersze, Żeby ludzi ich życiem wzruszać?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...