O Pani z mych snów.

[GreD]

(Rozmowy pod wierszem)

 

 

Trudnym słowem się wyrażę
słowem, dla którego twe imię
głośno w poezji pochwalał,
aby tobie oddać tą miłość,
miłość, którą Ci opowiem.
Później, kiedy zmrużę oczy
w pieśni swą tajemnicę
przekażę tobie,
oddam powiem,
mej miłości płomień...
I jakże, nagle wszystko zamilknie, zaśnie
jak ptaki, cudowne pióra, lekkie
jak słowa, baśnie.
Później przysięgę złożę na zawszę,
że kocham ciebie,
o Pani królowo snów,
i tych błękitnych ołtarzy, 
które na twej twarzy niczym gwiazdy
błyszczą, 
wieczne jak płomień Olimpii...
Na koniec ten promień
który zgaśnie w nas, wskrzeszę
w podróży dla ciebie nowy 
świat oświetlę i pójdę gdzieś
na zawsze, aby odnaleźć ciebie
i zmienić twe życie w wieczne...

Stanisław:

"Też kiedyś miałem takie spostrzeżenia.
Też kiedyś latałem nad żarem, w płomieniach.
Teraz już nie mam udziałów w tych grach.
(No, chyba że w swych snach.)"

Aleksander:

Sny twe upojne w kolorach, 
jak tęcza po deszczu w promieniach słońca, 
lecz wiedz Panie drogi, 
że miłość to cel mój utęskniony.

Więc lecę po niebie,
po mokrych podłogach, 
jak koszmar mój w twoich dłoniach, 
którego się już nie lękam , nie boję
ponieważ noszę twoją stalową zbroje...

I chodź bym przegrał bitwy z mieczem w dłoni to umarł,
bym wiedząc, że miłości bronił,
mój miecz z klingą we krwi cały,
ten pisarz w złotą zbroję ubrany...

Stanisław:

"Jest jako to równanie,
Którego rozwiązań szukamy.
Jak rozkoszne czekanie
Przed wejściem w labirynt nieznany,
Trucizna, światło w mroku, otchłań wina i burza!
A czasem jest jak róża..."

Aleksander:

Ta miłość, którą całe życie szukam...