Oswoję ten czas, przestanę się bać.Dla J.

[Bernadeta_Karolewska]

Czasem patrząc w niebo
tak po ludzku pytam,
Powiedz, czemu w życiu człowieka
tyle pożegnań?
Tylko łzy,głucha cisza i bicie mego serca
odpowiedzi nie mam...
Myślę,że Bóg na drodze życia
którą podążamy stawia nam skarb
Ludzi najbliższych i cudownych przyjaciół
których od zaraz kochamy
To jak słońca promyk
w szarej codzienności że mamy siebie nawzajem
że razem idziemy przez radości i przez troski
zawsze się wspierając
Bo to przecież cud z nieba
gdy w smutny czas
ktoś w nasze życie wpada
choćby na moment
jak ptak
I jaśniejsze stają się dni,bierzesz się w garść
czyjeś dobre mądre słowa
wracają nadzieję na lepszy czas.
Lecz nagle los znów robi zwrot
kolejny cios i czas znowu zły
Bog odbiera skarb który nam dał
serca kochane przestają bić
a On mówi cyt...cichutko...nie płaczcie
przecież tu wszystko jest tylko na chwilę
tam u Mnie jest wszystko na zawsze...
Wierząc J. ze życie nasze
nie kończy się ale zmienia
nie powiem dzisiaj ,,żegnaj,, lecz
,,do zobaczenia...,