Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Posterotyk

Iru_De
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Iru_De

Iru_De

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pozbieraj stąd białe krople
spadały na mnie z twojej woli
i spełnienia

użyj ręki lub języka
potrzeba jeszcze drżała w dłoni
i pamięci

oddechy mijały się z dystansem
zimna chusteczka papierowa
to kompromis

rozstanie już w toku

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • karenka
      Piękno pełne bram do lepszego

      Przez karenka · Opublikowano

      piękny poetycko, życiowy wiersz z pięknym i mądrym przesłaniem, aby chwytać każdy dzień z jego bagażem...miłego dzionka życzę*)
    • karenka
      Róża bez i miłość

      Przez karenka · Opublikowano

      Piękny, pełen nadziei wiersz. Pokazuje, że nawet pośród trudnych chwil może pojawić się coś dobrego i dać człowiekowi powód do uśmiechu...pozdrawiam słonecznie*)
    • karenka
      Właściwe jutro , gdzie ono jest

      Przez karenka · Opublikowano

      piękny z twórczym polotem wiersz...podoba mi się połączenie kosmosu i codzienności, który pokazuje, że każdy nosi w sobie coś niezwykłego, tylko czasem trudno to odnaleźć...pozdrawiam serdecznie*
    • karenka
      5. Luiza i nowy sąsiad

      Przez karenka · Opublikowano

      pięknie ukazana scena pierwszego spotkania... podoba mi się, że to kot stał się tym, który połączył tych dwoje ludzi...pozdrawiam serdecznie*)
    • karenka
      W objęciach chwili

      Przez karenka · Opublikowano

      Droga do serca bywa odległa, gdy zbyt mocno mój wzrok utkwi poza strefą czasu, gdzie budzą się mrzonki o sytym szczęściu.   Trudno zatrzymać się w gonitwie myśli, by żyć tym dzisiaj, jak na czystej kartce zapisywać siebie w rytmie deszczowej melodii bijących kropel o szybę.   Zapatrzeć się, jak biegną jedna po drugiej, lśniące jak łzy na moim policzku.   I nie wiem, czy roztrząsać przeszłość, wmawiając sobie, że dawniej piękniejsze były dni, czy w przyszłości układać pasjanse z nut, które płyną w mojej głowie.   Zapominam, że teraz, jak otwarta księga, czeka, by ją czytać. W ten szary poranek zakładam kalosze i  narzucam przeciwdeszczowy płaszcz.   Uśmiecham się do chmur, które z wiatrem grają w berka. Aż chce się żyć i tańczyć.   Może nie trzeba stale przeskakiwać siebie, tylko objąć te chwile darowane jak drogocenne perły i w nich zanurzyć ciało i duszę...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...