Usłyszeć czas

[Muhomorniczy]

ale mnie serce boli od ćpania \zaopatrzyłem się nawet w nosze karetkowe które używam miast łóżka . Z sufitu zwisa maska z tlenem . Wgapiam się w ścianę ampułek i gablotę strzykawek. Jest bardzo spokojnie , odcienie w ciągu doby oscylują między szarym , białym a kuchennym nożem; krew jest głęboko zakonspirowana w bandażach pościeli. Od 4rech dób słyszę muzykę która wydobywa się wprost z czasu, jest to najwspanialsza muzyka; najbliższa gatunkowo ambientowi jeśli miałbym szukać w rzeczywistości z której wyrosłem quasi- analogii. Słuchając jej nie potrafię rozróżnić którym z zmysłów- wzroku czy słuchu- ją odbieram bo zawiera w sobie i to i to i to nie w rozumieniu teledysku, to jednolite doświadczenie jak masa powyrzej wymienionych cech , w eterycznej odpowiedzi. Najwyraźniej gdy czas zechce raz odtworzyć się i zaśpiewać w którymś miejscu swojego zalegającego serpentyną cielska w zamkniętej przestrzeni uniwersum jak opakowaniu w którym tasiemiec czasu wije się dwoi i troi by zamknąć upływ czasu w swojej fizjonomii , co jest warunkiem jego istnienia. To jego melodia będzie rezonowała z każdą martwą i żywa istotą przekazując jej wycinek z życiowego doświadczenia przekraczającego biliardy tysięcy lat i lat świetlnych , sformułowanego w czymś co ja jako akurat człowiek z racji mojego ograniczenia odbieram jako śpiew. Jeśli kiedyś nie podoła, wszystko się rozsypie. Ni będzie już tej kiszki która trzyma wszystko na swoim miejscu. To jest ta niepewność i napięcie, które raz na zawsze zmieniło moje życie a zostało mi zaaplikowane gwałtem, przez syreni śpiew czasu, który wabi mnie na mielizny abym upadł, jak on sam jest u kresu swojej drogi, wciąż zmniejszając objętość próbuje drążyć luki które pozostawiły opasłe i nonszalanckie zawijasy jego ciała młodych lat w zamkniętej przestrzenni wszechświata. Lecz już brakuje mu miejsc, tlen sie kończy. Umiera. Ja sam będąc zapewne u jednej trzeciej trasy tego odwłoka, usłyszawszy śpiew czasu, który zawył akurat częścią ciała okoliczną mojej czasoprzestrzeni oszalałem z lęku i jedyne, co trzyma mnie przy życiu, to ciągła szpryca.